കേസ് ക്ലോസ്ഡ്

രാവണനെ കൊന്നത് രാമനല്ല എന്ന് തെളിഞ്ഞു... ജൂറി പറഞ്ഞു 'ഗിൽട്ടി...' പക്ഷെ ആര്..?... വിഭീഷണൻ.... അതെ വിഭീഷണൻ.... "ഹീ ഈസ് ഗിൽട്ടി..." ജൂറി അലറി.... അമ്പരന്നിരുന്ന ജനങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ന്യായാധിപാൻ  ഒരു കടലാസിൽ നിന്നും ഉറക്കെ വായിച്ചു...

പൂന്തോപ്പിൽ ഇരുന്നിരുന്ന രാവണനോട്‌  അതു വഴി ചെന്ന അനിയൻ ചോദിച്ചു  "ചേട്ടന് ഏത് തലയോടാണ് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം...?"
രാവണൻ ചിരിച്ചു..... തലകൾ തമ്മിൽ മത്സരിച്ചാലോചിച്ചു... ഉത്തരം കിട്ടാതെ ഓരോന്നായി പൊട്ടിപ്പോയി...

ന്യായാധിപൻ കടലാസ്സിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്തു... പിന്നെ കണ്ണ് തുടച്ചു.... പകച്ചിരുന്ന ജനങ്ങളോട് പറഞ്ഞു "ഇനി വേണ്ടാത്ത കഥകളുമായി ഇവിടെ വന്നെയ്ക്കരുത്.... കേസ് ക്ലോസ്ഡ്"
-മർത്ത്യൻ-

അമ്പല കാഴ്ചകൾ

പുതിയ നിയമം വന്നു... അവന്മാർ അമ്പലങ്ങളൊക്കെ പൊളിച്ചു..... ന്റവടെം പൊളിച്ചു മാറ്റൽ തുടങ്ങി.... അങ്ങിനെ ദൈവങ്ങളെ പങ്കിട്ടെടുക്കാൻ ജനം തടിച്ചു കൂടി... ചെറുതും, വലുതും, വൃത്തികെട്ടതും, സ്വർണ്ണം പൂശിയതുമായ വർഷങ്ങളോളം പ്രാർത്ഥിച്ചശുദ്ധമാക്കിയ എത്രയോ ദൈവങ്ങൾ... പലതിന്റെയും പേരുപോലും ആർക്കും ഓർമ്മയില്ല... എങ്കിലും ചിലരൊക്കെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും പലതും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.... ചില ദൈവങ്ങൾക്ക് പുതിയ പേരും വീണു.... 'ബീവി ഭഗവതി' കുന്നുമ്മലപ്പൻ, വൈക്കോലമ്മ, കുമിളചാത്തൻ അങ്ങിനെ പലതും....

ചിലർ പൂജിച്ചു പോറ്റാൻ കഴിവും സമയവും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് പണ്ടവിടെ ആരുംകാണാതെ നട തള്ളിയ അവരുടെ സ്വന്തം ദൈവങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചു നടന്നു...... പക്ഷെ ദൈവത്തിനങ്ങിനെ കൂറില്ലല്ലോ... അത് ആദ്യം വന്നവരുടെ കൂടെ പോകും... പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവന്റെയും അധികാരം പറയുന്നവന്റെയും കൈവശമുള്ളവന്റെയും ആവണമല്ലോ ദൈവം ... അങ്ങിനെ ആരും പണ്ട് തിരസ്കരിച്ച സ്വന്തം ദൈവങ്ങളെ കണ്ടെത്തിയില്ല..... പക്ഷെ ആരും നിരാശപ്പെട്ടില്ല... അങ്ങിനെ നിരാശപ്പെടാൻ ദൈവം സമ്മതിക്കുമോ... അറ്റ്ലീസ്റ്റ് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ദൈവങ്ങളില്ലാതെ ആരും ബുദ്ധിമുട്ടരുതല്ലോ... ആ ദേശത്തിലുള്ള എല്ലാവർക്കും കിട്ടി വീട്ടിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ ഒരു ദൈവത്തിനെ... അല്ല ഒന്നിൽ കൂടുതൽ... അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു അമ്പലങ്ങളിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പാവം ദൈവങ്ങൾ.......

എന്തിനു പറയുന്നു പുതുതായി അമ്പലത്തിൽ വന്നകപ്പെട്ടു പോയ വെളുത്തു തുടുത്ത ദൈവത്തിനെ കിട്ടിയ ഒരുത്തൻ സായിപ്പിനെ പോലെ നടന്നകന്നു.... വർഷങ്ങളോളം അടയ്ക്കപ്പെട്ട് മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ കാരണം കേൾവി നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ദൈവത്തിനെ കൈയ്യിലേന്തി പൊട്ടിപ്പോയ ചെവിയിലേക്ക് അടക്കം പറഞ്ഞു രണ്ടു പേർ നടന്നകന്നു..... തല നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ദൈവത്തിനെ കിട്ടിയപ്പോൾ അതിനെ മാറ്റി വേറൊന്നിനെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് നടന്നകന്നവനെ തലതിരിഞ്ഞവൻ എന്ന് പറഞ്ഞ് ആളുകൾ തെറി പറഞ്ഞു.... വിശ്വാസവും അവിശ്വാസവും കണ്ടു മടുത്ത് മനം നൊന്ത മറ്റൊരു ദൈവത്തിനെ കൈയ്യിലെടുത്തതും അത് കയ്യിൽ നിന്നുരസ്സി കിണറ്റിലേക്ക് വീണു..... അതെടുത്തവനും കിട്ടി പരാതികളില്ലാത്ത മറ്റൊരു ദൈവത്തിനെ.... അങ്ങിനെ എല്ലാവർക്കും ഒന്നിനെ കിട്ടി...

ഞാനും കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് പരതി.... ദൈവത്തിനെ കൊണ്ട് പോവാനല്ല .... പണ്ട് കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ അമ്പലത്തിലേക്ക് എടുത്തെറിഞ്ഞ കല്ലുകളിൽ ചിലത് മുളച്ച് വല്ല ദൈവങ്ങളായി മാറി കാണുമോ എന്നറിയാൻ... ഉണ്ടെങ്കിൽ അവയ്ക്കെന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ എന്നറിയാൻ... എന്നോട് പരാതിയോ അതോ നന്ദിയോ എന്നറിയാൻ....
-മർത്ത്യൻ-

ഇഷ്ടം

മൂന്നിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ന്റെ ബെഞ്ചിന്റെ പിന്നിലിരുന്നിരുന്ന തട്ടമിട്ട ഉമ്മച്ചി കുട്ടി.... ആദ്യത്തെ ഇഷ്ടം അതായിരുന്നു... തട്ടത്തിന്റുള്ളീന്ന് നോക്കി ചിരിക്കണ മോറിനൂം ണ്ടേർന്ന് ഒരു പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത മൊഞ്ച്... പിന്നെ തട്ടം മാറി പച്ച പുള്ളിള്ള ചോന്ന റിബണും കൊണ്ടുള്ള കേട്ട്.. ആ.. ഹാ.. എന്തേയിനു ആ കുട്ടീന്റെ പേര്... അത് പോട്ടെ പക്ഷെ പിന്നെ റിബണ്‍ മാറി.... എന്നും യൂനിഫോറത്തില് കണ്ട്ട്ട് ഞായറാഴ്ച ആ നല്ല പൂക്കളുള്ള കുപ്പായ്ട്ട് പള്ളീല് പോണ റാണി തോമസ്സ്.... അതായി വീക്നസ്....

പിന്നെ കുപ്പായം മാറി ജീൻസായി... പിന്നെ സാരി, ഗൌണ്, ഡിസൈനർ അങ്ങിനെ പോയി...... ഇപ്പോൾ കച്ചവടം പൊടിപൊടിക്ക്ണ് കോഴിക്കോട്ടും, കണ്ണൂരും, പാലക്കാട്ടും, മഞ്ഞേരീലും, കോച്ചിലും പിന്നെ ഗൾഫിലും ഒക്ക്യായി മുപ്പത് റെഡിമെയിഡ് ഷോറൂമുകള്..... തട്ടം തൊട്ട് തൊടങ്ങിയതാ.... ഈ ഇഷ്ടം... എന്താ കഥ... നന്നായിപ്പോയില്ലേ... പക്ഷെ മിന്ന് കേട്ട് മാത്രം നടന്നില്ല.... പറ്റിയൊരു പെണ്ണ് മേണ്ടേ..... വസ്ത്രം ഇല്ലേലും മേണ്ടീല... അത് ന്റെല് തോനണ്ടല്ലൊ... എന്താ...

വട്ട്

വെട്ടം കൈവിട്ട ഒരു വട്ടത്തിൽ നിന്നും അന്ധകാരം പുറത്തേക്ക് നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങും.....  അതിന്റെ വക്കത്തു നിന്ന് ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരാത്ത ആർക്കോ വേണ്ടി വിളക്കു പിടിച്ചു നില്ക്കും...... വർഷമെത്രയായി....  പിന്നെ എന്നും  സൂര്യനുദിക്കുമ്പോൾ വെളിച്ചം വന്ന് വിളക്കൂതി കെടുത്തും..... കളിയാക്കും.... വട്ടത്തിലേക്ക് വെളിച്ചമെറിഞ്ഞ് അതിൽ തിരികേപോയി നില്ക്കാൻ പറയും.... സമ്മതിക്കാഞ്ഞാൽ കണ്ണിലേക്ക് വെയിലെരിച്ചു കയറ്റി കാഴ്ച മൂടിക്കെട്ടും.... പിന്നെ അനുസരണക്കേടിന് ശിക്ഷയായി കിട്ടിയ അന്ധതയുമായി തപ്പി തടഞ്ഞ് എങ്ങിനെയോ വട്ടത്തിൽ തിരിച്ചു കയറി നില്ക്കും....

ആ അന്ധതയിൽ എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീരിനും കറുപ്പ് നിറമാണെന്ന് പറഞ്ഞ്  അതുവഴി വരുന്നവരെല്ലാം  കളിയാക്കി ചിരിക്കും..... എല്ലാം കേട്ട് ഒന്നും പറയാതെ വീണ്ടും ഇരുട്ട് കാത്ത് വട്ടത്തിൽ തന്നെ നില്ക്കും..... എല്ലാവരും വട്ടനാണെന്ന് പറയുന്നു.... അവർക്കറിയില്ല...... കാഴ്ചയുണ്ടായിട്ടും കാണാനുളള മനസ്സില്ലാത്ത അവർക്കൊരിക്കലും മനസ്സിലാവില്ല..... മനസ്സുള്ളവന് എന്നും വട്ടാണ്..... കാഴ്ച നല്കുന്ന അന്ധതയാണ്......

-മർത്ത്യൻ-

മിസ്സ്ഡ് കോൾ

മൊബൈൽ ഫോണ്‍ ആരോ വേദനിപ്പിച്ചതു പോലെ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി... നിർത്താതെ..... റിംഗ് ടോണ്‍ മാറ്റണം എന്ന് പലവട്ടം കരുതിയതാണ്... നടന്നില്ല. മാറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ വല്ല അടിപൊളി ഹിന്ദി പാട്ടും വയ്ക്കാമായിരുന്നു..... കരയുന്നതിനു പകരം അത് പാടി ബിപാഷയെ പോലെ നൃത്തം വയ്ക്കുമായിരുന്നോ...?.... അറിയില്ല..... അല്ലെങ്കിലും അധികവും വൈബ്രേറ്റ് മോഡിലാണ് പതിവ് .... അപ്പോൾ ആര് വിളിച്ചാലും ഷീല നെടുവീർപ്പുമിട്ട് കണ്‍പോള വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്ന പോലെ നില്ക്കും അല്ലാതെ ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല .... പക്ഷെ ഇന്ന് വൈബ്രേറ്റ്‌ മോഡിലും ഇട്ടില്ല... എന്തൊരു അലർച്ച..... ഏതായാലും ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.... ആരായിരിക്കും വിളിക്കുന്നത്‌......എടുക്കണ്ട.... പക്ഷെ കരച്ചിൽ നിർത്തുന്നില്ലല്ലൊ.... വിളിക്കുന്ന ആളുടെ മാനസികാവസ്ഥ ഈ കരച്ചിൽ പോലെയാകുമോ.... എങ്കിൽ എടുക്കണം... വല്ല അത്യാവശ്യവുമാണെങ്കിലോ..... പക്ഷെ ചിലപ്പോൾ അനാവശ്യ മാർക്കെറ്റിംഗ് കോളായിരിക്കും... എടുക്കണ്ട.... എടുത്തില്ല.

അത് അൽപം കഴിഞ്ഞ് കരച്ചിലും പരാക്രമവും കഴിഞ്ഞ് നിശ്ചലമായി.... മെല്ലെ അടുത്ത് ചെന്നെടുത്തു നോക്കി...... കരച്ചിൽ നിന്നതല്ല... ശരിക്കും ചത്തതാണ്.... പാവം കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു ചാർജു പോയി.... ചാർജർ എടുത്തു കുത്തി... അത് മെല്ലെ ഉണർന്നു..... ഒരു ബീപ്പടിച്ച് മിഴിച്ചു നോക്കി.... മിസ്സ്ഡ് കോൾ കാണാൻ കോൾ ലോഗ് എടുത്തു നോക്കി...... ഇല്ല മിസ്സ്ട് കോൾ ഇല്ല.... ആരും വിളിച്ചിട്ടില്ല.... ഇപ്പോഴെന്നല്ല കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി ആരും തന്നെ വിളിച്ചിട്ടില്ല... അവസാനത്തെ കോൾ കഴിഞ്ഞ മാസം പതിനഞ്ചിന്.... അതിനു ശേഷം ഒരു കോളുമില്ല..... പിന്നെ മിസ്സ്ഡ് കോൾ..... എന്നും വരാറുള്ള മിസ്സ്ഡ് കോൾ.... ആരായിരിക്കും..... പ്ലീസ് ആരെങ്കിലും ഒന്ന് വിളിക്കു..... ഭ്രാന്തു പിടിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ...... പ്ലീസ്....
-മർത്ത്യൻ-

മനസ്സിലാവില്ല

"തലച്ചോറില്‍ തലനാര് കയറിയ പോലെ..."
"എന്ത് ...?"
"തലച്ചോറില്‍ തലനാര് കയറിയ പോലെ... എന്ന്... എന്താ മനസ്സിലായില്ലേ..?"
"ഇല്ല..."
"പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല..."
"ഹൂം....? അതെന്താ...? "
"തല പുണ്ണാക്കണ്ട..."
"അല്ല പറ എന്താ....?"
"തനിക്കു മനസ്സിലാവില്ല..."
"വൈ..? ടെല്‍ മീ...?"
"അത് മനസ്സിലാക്കാന്‍ തലച്ചോറ് വേണം.."
"വാട്ട്‌ ഡൂ യൂ മീന്‍...?"
തലച്ചോറില്ലെങ്കിലും... അറ്റ്‌ ലീസ്റ്റ് തലനാരെങ്കിലും വേണ്ടേ...?...യൂ ഹാവ് നൈതര്‍...."

-മര്‍ത്ത്യന്‍-

നാടകം

നാടകം തീരുന്നതിനു മുന്‍പ് വീണു പോയ തിരശ്ശീലയില്‍ നാടകത്തിന്റെ ക്ലൈമാക്സ് ചത്തൊടുങ്ങി.... അങ്ങിനെയാണ് സംവിതായകാനും നാടകകൃത്തുമായ ആനന്ദകുട്ടന്‍ പറഞ്ഞത്.... ഏതായാലും കാണികള്‍ അങ്ങിനെ ആ നാടകത്തിന്റെ ആഴമറിയാതെ കൂക്കി വിളിച്ചും തെറി പറഞ്ഞും പിരിഞ്ഞു പോയി.... അവസാന ഭാഗത്തില്‍ അഭിനയിച്ച നടീനടന്മാര്‍ അഭിനയം മുഴിമിക്കാന്‍ കഴിയാതെ മാറത്തടിച്ചു കരഞ്ഞു....... തിരശ്ശീല നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന കുളക്കടവില്‍ അബു മാനക്കേട്‌ സഹിക്ക്യവയ്യാതെ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു..... അബുവിന് ശേഷം ആ തിരശ്ശീല പൊക്കാന്‍ ആരും ആ നാട്ടില്‍ തയ്യാറായില്ല..... അങ്ങിനെ ഇന്നും ആ അരങ്ങില്‍ നാടകം പതിവില്ലത്രെ......

ആനന്ദകുട്ടന്‍ പിന്നെ സിനിമയില്‍ കയറി അബുവിനെ കുറിച്ചൊരു പടം പിടിച്ചു.... അത് ഹിറ്റായി എന്നാണ് കേള്‍ക്കുന്നത്.... നടീനടന്മാര്‍ക്ക് അന്ന് തുടങ്ങിയ കരച്ചില്‍ എളുപ്പത്തില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.... അവര്‍ വര്‍ഷങ്ങളോളം കരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... നാടകത്തിലെ പോലെ അവരുടെ ദൈന്യതക്ക് എളുപ്പം തിരശ്ശീല വീഴ്ത്താന്‍ ഒരു അബുവും വന്നില്ല..... ഏതായാലും അബുവിന്റെ ഭാര്യയും കുഞ്ഞുങ്ങളും ഏതോ പുതിയ നാടകത്തില്‍ ഭാഗം അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നു...... നിങ്ങളുടെ നാടകത്തില്‍ അവസരമുണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്ന് അവരെ അറിയിക്കണം.....

-മര്‍ത്ത്യന്‍-

മറുപടി

മുറ്റമടിക്കാന്‍ വന്നിരുന്ന ആ മെലിഞ്ഞ നീളം കുറഞ്ഞ സ്ത്രീയുടെ....അതെ എന്തായിരുന്നു അവരുടെ പേര്....ഓര്‍മ്മയില്ല.....അല്ല ജാനു......അതെ ജാനു..അവരുടെ മകന്‍....അവന്‍ തന്നെ....അതെ അവന്‍ തന്നെ.....നന്ദി പറഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവന്റെ അമ്മയെ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു..... കൂടെ അവനെയും... അവനു തന്നെ മനസ്സിലായി കാണില്ല...അല്ലെങ്കില്‍ മനസ്സിലായിട്ട് പരിചയം നടിക്കേണ്ടെന്നു കരുതിയിരിക്കും....

പക്ഷെ ബില്‍ഡിംഗ് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്ന് വിളി വന്നു.....തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ അവന്‍ തന്നെ.....
"കണ്ടിട്ട് പരിചയം കാട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ അമ്മ പൊറുക്കില്ല"....അവന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.....
സന്തോഷം തോന്നി... അത് കൊണ്ട് അല്പം പോലും നാണിക്കാതെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു...."അപ്പോള്‍ ജോലി...?".....
അവന്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു...."അത് കഴിവിനനുസരിച്ചല്ലേ പറ്റൂ.....ഞാന്‍ ജോലിയും പേര്‍സണല്‍ ബന്ധങ്ങളും കൂട്ടി കുഴക്കാറില്ല...അത് ശരിയല്ലല്ലൊ..." ഉത്തരം കയപ്പോടെ ഇറക്കി പൊട്ടനെ പോലെ നിന്നപ്പോള്‍ ....അവന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു....

"തിരക്കില്ലെങ്കില്‍ വീട്ടില്‍ കയറിയിട്ട് പോകാം"......അവന്റെ ചിരിയില്‍ ഒരു കളിയാക്കല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയം
"വേണ്ട പിന്നോരിക്കലാവട്ടെ എനിക്ക് പോയിട്ട് തിരക്കുണ്ട്‌ ഈ ആഴ്ച ഒന്ന് രണ്ടു ഇന്റെര്‍വ്യൂ കൂടിയുണ്ട്....തയ്യാറെടുത്താല്‍ ഏതെങ്കിലുമൊന്ന് ശരിയാകാതിരിക്കില്ല......"

അവന്റെ മറുപടി കേള്‍ക്കാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു.....അവന്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരിക്കാം കഴിവുള്ളവനല്ലേ ജോലി കൊടുക്കാന്‍ കഴിയൂ..... പക്ഷെ അവന്‍ പറഞ്ഞതില്‍ തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് കരുതാന്‍ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല.....

ചിലപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞതായിരിക്കില്ല താന്‍ കേട്ടത്....അല്ലെങ്കില്‍ പറഞ്ഞതിനും മുകളില്‍ താന്‍ പലതും കേട്ട് കാണും....ഏതായാലും അവനു തന്നെ മനസ്സിലായി....തനിക്കും

-മര്‍ത്ത്യന്‍-

കണ്ണട

പണ്ട് ചെറിയുള്ളി പൊതിഞ്ഞു കിട്ടിയ പത്രത്തിന്റെ കഷ്ണത്തിലാണ് അവളെ പറ്റി ആദ്യം വായിച്ചത്...... അല്പം മങ്ങിയതെങ്കിലും ഒരു ഫോട്ടോ പേരിന്റെ അടുത്ത് കൊടുത്തിരുന്നു.....അതില്‍ അവള്‍ക്ക് കണ്ണടയുണ്ടായിരുന്നോ എന്നോര്‍ക്കുന്നില്ല.....പിന്നീട് പലപ്പോഴും കണ്ടപ്പോള്‍ കണ്ണട ധരിച്ചിരുന്നു.....അതെ കണ്ണടയുണ്ടായിരുന്നു.... പിന്നെ ഇന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം വീണ്ടും അവളുടെ പേര് പത്രത്തില്‍ കണ്ടു.... കഴിഞ്ഞ എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങളായി വളരെ അടുത്തറിഞ്ഞതാണ്..... പക്ഷെ പിന്നെ എപ്പോഴോ ആ ബന്ധവും തീര്‍ന്നു...അല്ല തീര്‍ത്തു..... ആര് തീര്‍ത്തു എന്നത് ഇന്ന് പ്രസക്തമല്ല..... എങ്കിലും ഇന്നത്തെ വാര്‍ത്ത.. അത് തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല....വാര്‍ത്തക്കൊപ്പം കൊടുത്തിരുന്ന അവളുടെ ചിത്രത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി... ഇല്ല ഇതില്‍ കണ്ണടയില്ല.....അവള്‍ ലേസര്‍ ചെയ്യണം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.....പക്ഷെ താന്‍ തന്നെയാണ് വിലക്കിയത്..... കണ്ണട വയ്ക്കുമ്പോള്‍ അവളെ കാണാന്‍ കൂടുതല്‍ ചന്തമുണ്ടായിരുന്നു..... ഇന്ന് കണ്ണടയില്ല..... ഇനി ചിത്രത്തിന് വേണ്ടി കണ്ണട ഊരി വച്ചതായിരിക്കുമോ...ആര്‍ക്കറിയാം...അങ്ങിനെ ഓര്‍ത്തോര്‍ത്തു അവളെ പറ്റി പത്രത്തില്‍ വന്ന വാര്‍ത്ത എന്തായിരുന്നെന്ന് മറന്നു പോയി....അല്ലെങ്കിലും ഇന്നിനി വാര്‍ത്തയില്‍ എന്തിരിക്കുന്നു.....കണ്ണട വച്ചിരുന്നില്ല...അത് മാത്രമേ മനസ്സില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുള്ളൂ....കണ്ണട വച്ചിരുന്നില്ല....കണ്ണട വച്ചിരുന്നില്ല ......
-മര്‍ത്ത്യന്‍-

സരസു - ഒരു അറിയിപ്പ്

മൃതിയടഞ്ഞവര്‍ ഈ ലോകം വിടുന്നതിനു മുന്‍പ് അവസാനം ചെന്നെത്തുന്നത് സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് പണ്ടെങ്ങോ ആട്ടിയോടിച്ച സരസുവിന്റെ, ലോകമവസാനിക്കുന്നിടത്തുള്ള ഏതോ ഒരു കുടിലിലാണെന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചു. സരസു അവരെ സല്‍ക്കരിച്ചിരുത്തി അത്താഴം വിളമ്പി അവളുടെ കഥ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിക്കുമത്രെ. കഥ കേട്ട് അവര്‍ സരസുവിനോട് ചെയ്ത പാപങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം മാപ്പ് ചോദിക്കും. സരസു അവര്‍ക്കൊക്കെ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ മാപ്പും കൊടുക്കും..... അങ്ങിനെ മാപ്പ് കൊടുത്തിട്ടാണത്രെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ സ്ഥലമില്ലാതായത്. അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാര്‍ ചട്ടംകെട്ടി സരസുവിനെ സമൂഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെടുക്കാന്‍ അറിയപ്പെട്ട പല മന്യരെയും അയച്ചു. രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍, ആള്‍ദൈവങ്ങള്‍, ബിസിനസ്സുകാര്‍, ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസവും അതിനു തക്കതായ ആഭാസവും തികഞ്ഞ അങ്ങിനെ മറ്റു പലരെയും.... സരസു പക്ഷെ അവരെയൊക്കെ തിരിച്ചയച്ചത്രെ...... അവര്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവനുള്ളവരെ സല്‍ക്കരിക്കല്‍ നിര്‍ത്തി മരിച്ചവരുടെ കാണപ്പെട്ട ദൈവമായി മാറിയത്രെ.... ഏതായാലും സരസു മാപ്പ് നല്‍കിയവര്‍ക്ക് ഇടം കൊടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ സ്വര്‍ഗ്ഗകവാടം ഉടന്‍ തന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി അടച്ചുപൂട്ടും എന്നും ദേവലോകം സെക്രെട്ടറി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ലോകത്തിനേയും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിനേയും ഒരേപോലെ പ്രശ്നത്തിലാക്കിയ സരസുവിനെ വീണ്ടും വിചാരണ ചെയ്യാന്‍ തന്നെയാണ് തിരുമാനം. പക്ഷെ സ്വര്‍ഗവുമായി ഒരു ബന്ധവും വേണ്ടെന്നതു തന്നെയാണ് നരക കമ്മിറ്റി തിരുമാനം...അത് കൊണ്ട് അവര്‍ വിചാരണ ബഹിഷ്കരിക്കും...പക്ഷെ സരസുവിനുള്ള വരവെല്‍പ്പിനായി കാത്തിരിക്കും എന്നും അറിയിച്ചു..... ആയതിനാല്‍ വിചാരണയില്‍ പങ്കുചേരാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനായി ഒരു റിയാലിറ്റി ഷോ ഉടന്‍ തുടങ്ങും.... മൊബൈല്‍ വോട്ടിങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സൌജന്യ മൊബൈല്‍ ഫോണും ഫ്രീ ടെകസ്റ്റിങ്ങും നല്‍കും...... സരസു റിപ്പയര്‍ റിയാലിറ്റി ഷോവില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ അവരുടെ ലോക്കല്‍ ഓഫീസ്സില്‍ ബന്ധപ്പെടെണ്ടതാണ്....കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു മാപ്പപേക്ഷയും സമര്‍പ്പിക്കേണ്ടതാണ്....
എന്ന് സ്വന്തം....
മര്‍ത്ത്യന്‍

പ്രടിക്റ്റബിളിറ്റി

"ഉദിച്ചു എന്നതൊക്കെ ശരി തന്നെ. അനേകായിരം വര്‍ഷങ്ങളായി ഇത് തന്നെയല്ലേ പതിവ് "
സൂര്യന്‍ അല്‍പനേരം മൌനിയായി എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു "പക്ഷെ ഇന്നെന്തോ ഒരുഷാറു പോരാ.."
വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി "നിനക്കോര്‍മ്മയുണ്ടോ ആ 2003ഇലെ സമ്മര്‍"
"ണ്ട്.." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു
"അത് നോക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ന് വെയില് പോരാ എന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ..?"
ഞാന്‍ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആകാശത്തില്‍ മേഖങ്ങളൊന്നും ഇല്ല എന്നിട്ടും വെയ്ലിനു മൂര്‍ച്ച പോരാ
"എന്താ കാരണം" ഞാന്‍ സുര്യജി യോട് ചോദിച്ചു
"അത് തന്നെയാണ് കുട്ടാ ഞാനും പറഞ്ഞത് ഒരുഷാറു പോരാ...ഒരു മടുപ്പ് പോലെ"
"പക്ഷെ അങ്ങിനെ പാടുണ്ടോ..?"ഞാന്‍ എവിടുന്നോ വന്ന ഒരു പരിഭ്രമം മറച്ചു വച്ച് ചോദിച്ചു
"പാടില്ല എന്ന് എവിടെയും എഴുതി വച്ചിട്ടില്ലല്ലോ.. എല്ലാത്തിനും ഒരു മടുപ്പില്ലെ...എത്ര കാലമെന്ന് വച്ചാ ഇങ്ങനെ കൃത്യ സമയത്ത് വരും പോവും ചെയ്യാ...?"

സൂര്യജി എന്നെ നോക്കി.. എന്റെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമം കണ്ടിട്ടാവണം. എന്നിട്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
"ഞാന്‍ നാളെ വര്ല്ല്യാ..ഇന്നിനി പോവില്ല്യാ എന്നൊന്നും വേവലാതി വേണ്ട...പക്ഷെ മടുപ്പുണ്ട്..."

ഞാനും ചിരിച്ചു എന്നാലും എന്റെ ഉള്ളില്‍ ആശങ്ക ഇല്ലാതായില്ല. ഇനി നാളെ മടുപ്പ് സഹിക്യ വയ്യാതെ പറഞ്ഞത് പോലെ വല്ല കടുംകൈയ്യും ചെയ്താലോ..?രണ്ടും ബുദ്ധിമുട്ടാവും ഉദിക്കില്ലെന്നു ശഠിച്ചാലും.. ഉദിച്ചിട്ട്‌ അസ്തമിക്കില്ലെന്നു തിരുമാനിച്ചാലും..ഞാന്‍ സൂര്യജിയെ നോക്കി..

എന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാവും സൂര്യജി പറഞ്ഞു "വിഷമിക്കണ്ടടോ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ എനിക്കും അറിയാം...എന്നാലും നിങ്ങളുടെയെല്ലാം ജീവതത്തിന്റെ എല്ലാ അംശങ്ങളും എന്റെ ഒരു കണ്ട്രോള്‍ഡ് എക്സിസ്റ്റന്‍സിലാണല്ലോ എന്നാലോചിച്ച് നിങ്ങള്‍ക്കൊരു വിഷമവുമില്ലേ...?"

ശരിയാണ് ഇതിനെ കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ ആവോ. ലോകം സോളാറിനു പുറകെയാണത്രെ... അതാണത്രേ നമ്മുടെ നാളെയുടെ ഊര്‍ജ്ജ പദ്ധതി...

ഞാന്‍ സൂര്യജിയെ നോക്കി "പക്ഷെ ഉദിക്കുകയും അസ്തമിക്കുകയുമല്ലേ നിങ്ങളുടെ കര്‍മ്മം..? അത് യഥാക്രമം നടന്നില്ലെങ്കില്‍ ലോകത്തില്‍ ഫാക്റ്റ് എന്നോന്നുണ്ടാവില്ലല്ലോ...? നിങ്ങളല്ലേ ലോകത്തിലെ പ്രടിക്റ്റബിളിറ്റിയുടെ ഒരേയൊരുദാഹരണം...മറ്റെല്ലാം വെറും കേട്ട് കഥകളും ഊഹാപോഹങ്ങളുമല്ലേ...?"

സൂര്യജിക്ക് എന്റെ നിഗമനങ്ങള്‍ പിടിച്ചില്ലെന്നു തോന്നി "പ്രടിക്റ്റബിളിറ്റി....എന്താണ് ഈ പ്രടിക്റ്റബിളിറ്റി..? മര്‍ത്ത്യന്‍ ഉണ്ടായ കാലം മുതല്‍ പ്രടിക്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ നോക്കുകയല്ലേ...? ഭാവി മാത്രമല്ല ഭൂതവും അവന്‍ മേനെഞ്ഞെടുക്കുകയല്ലേ...? പ്രടിക്റ്റബിളിറ്റി...മൈ ഫുട്ട്... ലോകത്തിന്റെ തുടക്കം മുതല്‍ക്ക്‌ എല്ലാത്തിനും ദൃക്സാക്ഷിയായി നില്‍ക്കുന്ന ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ പല നിഗമനങ്ങളും കണ്ടു അതിശയിച്ചിട്ടുണ്ട്...ദിസ്‌ ഈസ്‌ നോട്ട് പ്രടിക്റ്റബിളിറ്റി ബട്ട്‌ എ പുവര്‍ ഫോം ഓഫ് ക്രിയേറ്റിവിറ്റി.." സൂര്യജി തന്റെ തന്നെ തമാശയില്‍ കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു...

അതും ശരി തന്നെ എത്രയെത്ര പ്രവചനങ്ങള്‍..ഇന്നലത്തെ പ്രവചനങ്ങള്‍ ശരിയാണെന്നും അല്ലെന്നും വാദിച്ച് ഇന്നിനെ കാണാതെ പോകുന്നതല്ലേ മര്‍ത്ത്യന്റെ കഥ...പക്ഷെ പ്രവചനങ്ങള്‍ സത്യമായാല്‍ ഭാവിയെ തന്റെ ചോല്പിടിക്ക് നിര്‍ത്താനും വേണമെങ്കില്‍ മാറ്റാനും കഴിയുമെന്ന ചിന്തയായിരിക്കണം..പക്ഷെ ഇനി ഭാവി മാറ്റിയാല്‍ ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി പ്രവചനം തെറ്റിയില്ലെ.. ഇതൊരു വലിയ പ്രശ്നം തന്നെ...

ഞാന്‍ മിണ്ടാതിരുന്ന് ആലോചിക്കുന്നത് കണ്ട് സൂര്യജി പറഞ്ഞു "എന്താ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ...?എല്ലാം ശുദ്ധ മണ്ടത്തരമാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ...? വിപ്ലവം..രാഷ്ട്രീയം..മതം..മതേതരത്വം...ദൈവം..നിരീശ്വരവാദം.. എല്ലാം..വെറും ബോഷ്ക്ക്...അല്ലെ..?"

"പക്ഷെ സയന്‍സ്..."ഞാന്‍ ഇടപെട്ടു
"ങാ... സയന്‍സ്..അതും എന്റെ ചുറ്റുമുള്ള വേറൊരു നെട്ടോട്ടം..എന്നിട്ട് എന്നെയും വിട്ട് മറ്റെവിടെയ്ക്കോ ഓടുന്നു...മതങ്ങളും രാഷ്ട്രീയങ്ങളും തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങളുമായി സന്ധി ചെയ്ത് അവരും നശിക്കുന്നു..."

ഞാന്‍ സൂര്യജിയെ നോക്കി..
"അല്ല എന്തിനാണിത്...? ഒരു കാരണം വേണ്ടേ..? മര്‍ത്ത്യന്‍ നന്നാവുന്നുണ്ടോ...അവന്റെ മനസ്സ് പുരോഗമിക്കുന്നുണ്ടോ...? തമ്മില്‍തല്ലല്ലേ എന്നും...ഇതെല്ലാം കണ്ട് ദിവസവും അതെ പല്ലവി പാടി ഞാനും... മടുത്തെടോ..മടുത്തു.."

സൂര്യജി എന്നെ നോക്കി "താന്‍ പേടിക്കണ്ട ഞാന്‍ വിഷമം കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാണ്..താന്‍ കാര്യമാക്കണ്ട...എനിക്ക് പോകാന്‍ സമയമായി..."
പിന്നെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "സമയം.... അതും എന്നില്‍ തന്നെ അല്ലെ...കഷ്ടം..?"

സൂര്യജി പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ മലകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ മറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു..ഇരുട്ടയിരിക്കണം മര്‍ത്ത്യന്റെ സുഹൃത്ത്....വെളിച്ചം അവനെ നഗ്നമാക്കുന്നു..അവന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങള്‍ വിളിച്ചു കൂവുന്നു...ഇനി നാളെ വരെ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്ന ഒരു ചങ്ങാത്തം ഇരുട്ടും മര്‍ത്ത്യനുമായി....സൂര്യജി നാളെ വീണ്ടും വരും....മര്‍ത്ത്യന് അവന്റെ ദയനീയാവസ്ഥ കാട്ടി തരും..അവന്‍ വീണ്ടും പൊട്ടനെ പോലെ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ കഴിഞ്ഞു കൂടും..കഷ്ടം...

-മര്‍ത്ത്യന്‍-

പരമസത്യം

നിറം മങ്ങിയ പരമസത്യങ്ങളുടെ ഇടയില്‍
പതിഞ്ഞിരിക്കാറുള്ള വര്‍ണ്ണഭരിതമായ
ചെറിയ കള്ളങ്ങളെ കണ്ടിട്ടില്ലെ..
അവയാണത്രെ ഈ ലോകത്തിനെ
കീഴ്‌മേല്‍ മറിയാതെ കാത്തു രക്ഷിക്കുന്നത്
അവയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ കുറ്റബോധം കൊണ്ട്
മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗം മുഴുവന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുമത്രേ
നിങ്ങളറിഞ്ഞിരുന്നോ ഈ പരമസത്യം...?
-മര്‍ത്ത്യന്‍-

ഏതെങ്കിലും പരമസത്യങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതികൂട്ടില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു മനുഷ്യനുമില്ല എന്ന വസ്തുത.. കളങ്കമില്ലാതെ ജീവിക്കണം എന്ന നിര്‍ബന്ധബുദ്ധി.... ഇത് രണ്ടും നിലനില്‍ക്കെ ചെറിയ കള്ളങ്ങളല്ലാതെ എന്താണ് അവനെ അത്മഹുതിയില്‍ നിന്നും രക്ഷിക്കുക... അപ്പോള്‍ കള്ളം ഇല്ലാതിരുന്നാല്‍, ആത്മഹത്യ നിശ്ചം, പിന്നെ മനുഷ്യനില്ലാത്ത ഒരു ലോകം അവന്റെ എഴുതുവാന്‍ കഴിയാതായിത്തീരുന്ന ചരിത്ര പുസ്തകത്തിലെങ്കിലും കീഴ്‌മേല്‍ മറിയില്ലേ....? ഈ പരമസത്യങ്ങള്‍ പലര്‍ക്കും പലതാണ്, കള്ളങ്ങള്‍ക്ക്‌ പലപ്പോഴും സാമ്യം കാണാമെങ്കിലും.....

പ്രൊമീത്ത്യൂസും, മര്‍ത്ത്യനും ഗ്രീസിലെ പ്രശ്നങ്ങളും

പ്രൊമീത്ത്യൂസ് മര്‍ത്ത്യന് അഗ്നി കട്ട് കൊടുത്തത് വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല അവന്‍ ഒരു മുറി ബീഡിയും ചുണ്ടില്‍ വച്ച് തീപ്പെട്ടി അന്വേഷിച്ചു ലോകം മുഴുവന്‍ ചുറ്റി കറങ്ങി വിഷമിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാണത്രേ. താന്‍ അഗ്നി മര്‍ത്ത്യനില്‍ നിന്നും ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചത് ബീഡി വലിച്ച് ആരോഗ്യം നശിപ്പിക്കരുത് എന്ന് കരുതിയിട്ടാണെന്ന് സ്യൂയെസ് തിരുമനസ്സിന്റെ പക്ഷം.

പിന്നെ പ്രൊമീത്ത്യൂസിനെ കെട്ടിയിട്ട് കഴുകനെ വിട്ട് ദിവസവും അവന്റെ കരള്‍ അല്പം തീറ്റിച്ചതിനും ഒരു കാരണമുണ്ടത്രെ. ബിവറേജസിന്റെ മുന്‍പില്‍ കാത്തു കെട്ടിക്കിടന്ന് ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്ന മര്‍ത്ത്യന് താക്കീത്  നല്‍കാന്‍ എന്ന് തിരുമനസ്സ്. ഏതായാലും മദ്യം മയോപ്പിക്കാക്കിയ മര്‍ത്ത്യന്റെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടത് ദിവസവും പൂര്‍ണ്ണതയില്‍ തിരിച്ചെത്തുന്ന പ്രൊമീത്ത്യൂസിന്റെ കരളും. അങ്ങിനെ ബിവറേജസിന്റെ മുന്‍പില്‍ ഇപ്പോഴും നല്ല ക്യൂ.

പിന്നെ മര്‍ത്ത്യന്റെ പൂവാലത്തരം മാറ്റാനായി ഒരു പെട്ടി നിറയെ സൂക്കേടുകളും, അശാന്തിയും നിറച്ച് സുന്ദരിയായ പാണ്ടോരയെ പറഞ്ഞയച്ചു. മര്‍ത്ത്യനോ, അതിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നും വിസിലടിച്ചും ലൈനടിച്ചും പല സൂക്കേടും വാങ്ങി വച്ചു എന്നല്ലാതെ പൂവാലത്തരത്തിന് ഒരു കുറവും വന്നില്ല. അവസാനം തോറ്റത് സിയൂസ് തിരുമനസ്സ് തന്നെ. പ്രൊമീത്ത്യൂസിന്റെ ഒരിക്കലും തീരാത്ത കരള് കരണ്ട് തിന്ന് തടിച്ച് കൊഴുത്ത് കഴുകന്‍ ചത്തു. പാണ്ടോര പെട്ടിയും നിലത്തിട്ട് ബാക്കിയുള്ള മാനം സംരക്ഷിക്കാന്‍ അവിടെ നിന്നും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

പക്ഷെ പാണ്ടോര ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടത് സിയൂസിന്റെ അടുത്തേക്കല്ലത്രെ, അവള്‍ നേരെ പ്രൊമീത്ത്യൂസിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് അയാള്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച മര്‍ത്ത്യന്റെ പരാതി പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞു. കഥ കേട്ട് പ്രൊമീത്ത്യൂസിന്റെ കരളലിഞ്ഞു. അവന്‍ അവളെ കെട്ടി. എന്നിട്ട് അവര്‍ പേര് മാറ്റി പ്രേമനും പങ്കജവുമായി കല്ലായില്‍ താമസമാക്കി.

അവരുടെ മകന്‍ ഫല്‍ഗുണന്‍ ഇപ്പോള്‍ അമേരിക്കയിലെ ഒരു ഐട്ടി കമ്പനിയില്‍ പണിയെടുക്കുന്നു. അവന്‍ ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഗ്രീസില്‍ സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായി പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചതിനു ശേഷം പങ്കജം, അല്ല പാണ്ടോര പേടിച്ചിരിക്കയാണ്. അവള്‍ ആരുമറിയാതെ താന്‍ ചെയ്ത തെറ്റുകള്‍ക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം എന്ന വകക്ക് മോഫ്യൂസില്‍ ബസ് സ്റ്റാറ്റ് സമീപം ഒരു മെഡിക്കല്‍ ഷോപ്പില്‍ മരുന്നെടുത്ത് കൊടുക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്നു.

അവളെ നിത്യവും ഇന്നും കൊയിലാണ്ടിക്ക്‌ ബസ്സ് കയറാന്‍ വരുന്ന മര്‍ത്ത്യന്‍ കമന്റടിക്കാറുണ്ട്. പണ്ട് കാലത്തെ ഓര്‍മ്മക്കായി പ്രേമന്‍, അല്ല പ്രൊമീത്ത്യൂസ് പാളയത്തുള്ള ഭാരത്‌ ഗ്യാസിന്റെ ടെലിവെറി ജോലി നോക്കുന്നു. ഇവിടെയും പരസഹായിയായ അയാള്‍ പലര്‍ക്കും പാത്തും പതുങ്ങിയും കണക്ക്ഷന്‍ കൊടുക്കുന്നു.

പാണ്ടോരയുടെ പേടി ഗ്രീസിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കാന്‍ സിയൂസ് പഴയ വൈരാഗ്യം മറന്ന് അവരെ രണ്ടു പേരെയും തിരിച്ചു കൊണ്ട് പോകാന്‍ ഈ കൊച്ചു കേരളത്തില്‍ വരുമോ എന്നാണ്. ഏതായാലും ഞാനായിട്ട് ആരോടും പറയുന്നില്ല, നിങ്ങളും പറയരുത്...
-എന്ന് മര്‍ത്ത്യന്‍ (കഥയില്‍ പറഞ്ഞ മര്‍ത്ത്യനല്ല)

നിഴലുകള്‍

പൊട്ടിയ ഹൃദയവും, അപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു നിഴലും, പിന്നെ
ആഴങ്ങളിലേക്ക് വീഴുന്ന ഒരാത്മാവും പേറി അവന്‍ നിന്നു
സമയം, എല്ലാത്തിനും സാക്ഷിയാവുന്ന സമയം, അതും
അവന്റെ മുന്നില്‍ കൂടി അവനെ പേറാതെ കടന്നു പോയി
സ്വന്തം നിഴലിനെ പോലും, അപൂര്‍ണ്ണമെങ്കിലും അവനില്‍
നിന്നും അകറ്റുന്ന അസ്തമിക്കുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി അവന്‍ നിന്നു
അവനറിയുന്നതിനു മുന്‍പ് രാത്രിയുടെ സ്നേഹശൂന്യമായ
കൈകളിലേക്ക് അവന്‍ വഴുതി വീണിരുന്നു
അവന്‍ ചുറ്റും നോക്കി
നിയോണ്‍ ബള്‍ബുകള്‍ തെളിഞ്ഞിരുന്നു
അവയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്‍
ആരും കാണാതെ അവന്‍ മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞു
അല്പം കഴിഞ്ഞ് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ആകാശത്തേക്ക്
നോക്കി അവന്‍ അവളുടെ പേരൊന്നു കൂടി വിളിച്ചു
പക്ഷെ അവിടെയും അവന്‍ തോറ്റു
ചാപ്പിള്ളയായ പ്രതിദ്ധ്വനികള്‍ നിശബ്ദം അവനെ
കളിയാക്കി ചിരിച്ചു
അവനോര്‍ത്തു പകല്‍ വരും വരെ കാത്തു നിന്നാലോ ?
അടുത്ത പകല്‍ ഒരു പൂര്‍ണ്ണത നിറഞ്ഞ നിഴല്‍ -
സമ്മാനിക്കുന്നത് വരെയെങ്കിലും
പക്ഷെ യൌവനം തുളുമ്പുന്ന ക്രൂരയായ രാത്രി
അവന് വേണ്ടി മറ്റു പലതും ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു
ആദ്യം കൃത്രിമമായ വെളിച്ചം വിരിച്ച നഗരം
അവന്‍ ചോദിക്കാതെ തന്നെ
അവനു ചില വികൃതമായ നിഴലുകള്‍ കടം നല്‍കി
പക്ഷെ അവയും പല ഇരുണ്ട ഇടവഴികളില്‍ കൂടി കരഞ്ഞും -
അട്ടഹസിച്ചും വന്നും പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു
അവനും വകവയ്ക്കാതെ സ്വയം രാത്രിയുടെ നഗ്നതയിലേക്ക്‌
അവനെ തന്നെ വലിച്ചിഴച്ചു നടന്നു
അവിടെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ അലയുന്ന
പലരെയും അവന്‍ കണ്ടു
അവരുടെ നഷ്ടപെട്ട പൂര്‍ണ്ണ നിഴലുകളെ പറ്റി
ഒന്നും അറിയാതെ, ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ..
ചുംബിച്ചും, പരസ്പ്പരം നക്കിയും, പുണര്‍ന്നും
അവരുടെ വികൃതമായ നിഴലുകള്‍ ആ വൃത്തികെട്ട റോഡരികിലെല്ലാം
വീണു കിടന്നു, എന്നിട്ടും അവരൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നു നടിച്ചു
അവരോടൊത്ത് ചേരാന്‍ അവന്റെ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല
ഇതൊരു രാത്രിയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമാണ്
ഇനിയും പകല്‍ വരും പൂര്‍ണ്ണമായ മറ്റൊരു
നിഴല്‍ അവന് സമ്മാനിക്കും
അവന്‍ അവരിലോരാളല്ല ഒരിക്കലുമാവില്ല എന്ത് തന്നെ വന്നാലും....
അവന്‍ പരിസരം മറന്ന് ആ അധര്‍മ്മ സന്തതികളെ നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍
പിന്നില്‍ നിന്നും ഒളിഞ്ഞൊരു നിഴല്‍ വന്നതവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല
അത് മൂര്‍ച്ചയുള്ള കത്തിയുടെ പ്രകാശത്തില്‍ മറഞ്ഞതും അവനറിഞ്ഞില്ല
പക്ഷെ അവന്റെ പൊട്ടിയ ഹൃദയത്തിലൂടെ അത് കുത്തിക്കയറിയപ്പോള്‍
അവന്‍ അറിഞ്ഞു, അവളുടെ മുഖം ഒരു വട്ടം കൂടി അവന്‍ കണ്ടു
പേരറിയാത്തൊരു വഴിവക്കില്‍ തളര്‍ന്നവന്‍ വീണപ്പോള്‍
വികൃതങ്ങളായ പല നിഴലുകളും അവന്റെ ചുറ്റും കൂടി
പലതും പറഞ്ഞ് ച്ചിരിച്ചു, ചിലത് കരഞ്ഞു എന്നും വരുത്തി
അവനും ചിരിചു, എന്നിട്ട് ആ സ്നേഹശൂന്യമായ രാത്രിയെ പുണര്‍ന്നു
അവനറിയാമായിരുന്നു ഇനി അവനൊരു നിഴലിന്റെയും സഹായം വേണ്ട
അവന്‍ ഈ നിഴലുകളുടെ ലോകത്തിനോട് വിട പറയുന്നു
-മര്‍ത്ത്യന്‍-

ആരവിടെ....? ഇത് പഴശ്ശ്യാണേ...

"ഞാന്‍ പഴശ്ശി" അയാള്‍ പറഞ്ഞു
"പഴശ്യോ..?" സംശയത്തോടെ അവന്‍ ചോദിച്ചു
"അതെ പഴശ്ശി, കേരള വര്‍മ്മ പഴശ്ശി രാജാവ്"
"മമ്മൂട്ടി..." അവന്‍ ആവേശത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി
"മമ്മൂട്ടിയും മരംമൂട്ടിയും ഒന്നുമല്ല സാക്ഷാല്‍ പഴശ്ശി രാജാവ്" അയാള്‍ അല്പം നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
"അയിന് മമ്മൂട്ടിയല്ലേ പഴശ്ശി..?"അവന്‍ അയാളെ തിരുത്തി
അയാള്‍ക്ക്‌ ദേഷ്യം വന്നു "ഇനി നീ പറയും ചന്തു ചതിയനല്ല എന്ന്"
"അതേലോ ചന്തൂനെ പറ്റിച്ചതല്ലേ, സാഹചര്യം ഓനെ ആട്യൊക്കെ കൊണ്ടെത്തിച്ചതല്ലേ, പിന്നെ ചരിത്രകാരന്മാര് ഓരോന്ന് എയിതി പെരുപ്പിച്ചതല്ലേ"

"ചരിത്രം..." പഴശ്ശി ആവര്‍ത്തിച്ചു  "നിനക്ക് ചരിത്രത്തെ പറ്റിയെന്തറിയാം"  അയാള്‍ അല്പം നിര്‍ത്തി എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു "ഇനി നീ പറയും സുരേഷാണ് ആരോമാലെന്ന്"
"അതെ എന്തോരഹങ്കാരാ ഓന്, ഓനാ കളി കളിച്ചിട്ടില്ല്യായിനെങ്കില്  മ്പളെ ചന്തൂം ആര്‍ച്ചേം ഒന്നിച്ചീനി"
അയാള്‍ക്ക്‌ കരയണം എന്ന് തോന്നി പക്ഷെ രാജാവായിപ്പോയില്ലേ. ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിപ്പോയെങ്കിലും പ്രജകളുടെ അവിവേകം ക്ഷമിച്ചല്ലേ പറ്റു. അയാള്‍ സംയമനം പാലിച്ചു
അവന്‍ തുടര്‍ന്നു "ഇങ്ങള് രാജാവാണേല് കിരീടോം ചെങ്കോലും ഏടെ? ,  മാത്രല്ല ങ്ങളിപ്പം ജീവിച്ചിരിപ്പില്ലല്ലോ"
"ഞാന്‍ ഇന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നല്ല, നടന്നത് എന്തെന്ന് വളച്ചൊടിക്കുന്നത് ശരിയല്ല" അയാള്‍ എങ്ങിനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം എന്നുകരുതി കുഴഞ്ഞു

"ഞാനൊര് സാധാരണക്കാരനാണ് ഭായ്, ചരിത്രോം കൂടോത്രോം ഒന്നും അറിയില്ല. ഇക്ക് രാമനും സീതേം ഒക്കെ ടീവീല് കണണോരാ" അയാള്‍ പറഞ്ഞു
"അവരെ പറ്റി എനിക്കും അറിയില്ല, പക്ഷെ അത് ചരിത്രമാണോ?"
"ഇക്ക് ഒക്കെ ഒരേ പോല്യാ ചരിത്രോം പുരാണോം ഒക്കെ, എല്ലാം ഓരോരത്തരു പറയണതല്ലേ, ഇയിന്റെ ഒക്കെ ഒര് വീഡിയോ ണ്ടോ..?"
"ചിത്രങ്ങളില്ലേ..?"
"അത് ശരി ങ്ങള് പലരും പൈസേം കൊടുത്ത് വരപ്പിച്ചതും എടുപ്പിച്ചതും അല്ലെ, മ്മള് വീടിയോന്റെ ആളാ..."
"അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് നടന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ ഒര് വിശ്വാസവും ഇല്ലേ..?
"സിനിമേലും ടീവീലും കാണ്ന്നത്  മാത്രം.... ങ്ങള് ഫെസ്ബുക്കിലുണ്ടോ...?"

പഴശ്ശി അല്പം ആലോചിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു "ഇല്ല...."
"ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ ഞങ്ങക്കൊക്കെ ഇപ്പം പഴശ്ശി മമ്മൂട്ടിയാ...." അവന്‍ ചിരിച്ചു
"നീ കാണുന്നതൊക്കെ സത്യമാവില്ല എന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ..?"
"തോന്നീട്ട്ണ്ട്... പക്ഷെ സത്യം അറിഞ്ഞിട്ട് എനിക്കെന്ത് കിട്ടാനാ .. ന്റെ ജീവിതം ങ്ങനെ തന്നെ..." അവന്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു
"പക്ഷെ ചരിത്രം തെറ്റായി നിര്‍വചിച്ചാല്‍ അത് വരും കാലത്തെ ബാധിക്കില്ലേ..?"
"ഇതൊക്കെ വല്ല്യ ആള്‍ക്കാരെ കാര്യല്ലേ...ങ്ങള് ഒര് കാര്യം പറ പണ്ട് ജീവിച്ച ങ്ങളെന്തിനാ ഇപ്പം ഇവട വന്ന് ന്നോട് ഇതൊക്കെ പറയ്‌ന്നത് . ങ്ങളാ എം.ടീനോടൊക്കെ പോയി പറ ഓലല്ലേ ഇതൊക്കെ എഴുത്ണത്.."

അവനൊരു ബീഡി പുറത്തെടുത്തു "പഴശ്ശ്യെട്ടാ ങ്ങക്ക് വേണോ ഒന്ന് ... ദിനേശാണ് ..."
"വേണ്ട" അയാള്‍ പറഞ്ഞു
"ങ്ങളൊക്കെ വല്യ ആള്‍ക്കാരല്ലേ ഫില്‍ട്ടരായിരിക്കും അല്ലെ...?" അവന്‍ ചിരിച്ചു എന്നിട്ട് ബീഡി കത്തിച്ച് വലിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഞങ്ങക്കൊക്കെ ഇന്നും നാളേം ള്ളൂ, ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞേനെ പറ്റി പോരടിച്ചിട്ട് കാര്യെന്താ... ങ്ങളെ കൂട്ടരേ പേര് നോക്കണ്ടത് ങ്ങളല്ലേ...." അവന്‍ ആഞ്ഞു വലിച്ച് പുക പുറത്തേക്കു വിട്ടു.
അയാള്‍ അല്പം ആലോചിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു "ഞാനും കണ്ടിരുന്നു സിനിമ. അതിലെ ശബ്ദം ഭയങ്കരം മറ്റു സിനിമകളെ പോലെയല്ല. പക്ഷെ അവന് ആ മമ്മൂട്ടിക്ക് അല്പം വയസ്സ് കൂടിയോ എന്നൊരു തോന്നല്‍. എന്നാലും ശബ്ദം ഗംഭീരം"
"അത് നമ്മടെ പൂക്കുട്ടിയല്ലേ, അമേരിക്കയിലൊക്കെ പോയി അവാര്‍ഡു കിട്ട്യോനാ" അവന്‍ പറഞ്ഞു
"അതെ പൂക്കുട്ടി മിടുക്കനാ... സിനിമ മൊത്തത്തില്‍ നന്നായിരുന്നു ഞാനായി തര്‍ക്കിക്കുന്നില്ല ഇനി" അയാള്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ സ്വയം പറഞ്ഞു.

അവന്‍ കെട്ട് പോയ ബീഡി വീണ്ടും കത്തിച്ചു, പഴശ്ശിയും ഒന്ന് മേടിച്ചു വലിച്ചു. അവര്‍ രണ്ടു പേരും നടന്നു നടന്നു മോഫ്യൂസില്‍ ബസ്‌ സ്റ്റാന്റിലെത്തിയിരുന്നു
"ന്നാ അങ്ങന്യയിക്കോട്ടേ പഴശ്ശിയേട്ടാ, ഇക്ക് കൊയിലാണ്ടിക്ക്‌ പോണം, മ്മക്ക് പിന്നേം കാണാം" പഴശ്ശി അയാള്‍ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു. "പേര് പോലും ചോദിച്ചില്ല" അയാള്‍ മനസ്സില്‍ ചിന്തിച്ചു
പക്ഷെ നടന്നു പോയ അവന്‍ അല്പം ദൂരം ചെന്ന് നിന്നു. പിന്നെ തിരിച്ചു നടന്നു വന്നു "പിന്നെ ഒര് കാര്യം ങ്ങളങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ലുമ്പം ആ ഭീമേട്ടനെ കണ്ടിങ്കില് ഒര് കാര്യം പറയ്യാ..."
അയാള്‍ അവനെ എന്താ എന്നാ രൂപത്തില്‍ നോക്കി
"ഇവടെ ഇപ്പാള്‍ ലാലേട്ടന്‍ ഭീമനാവാനൊരു ഒരുക്കം ണ്ട്.. ഇനി ങ്ങളെ പോലെ മൂപ്പരും ഇതും ചോദിച്ചു ങ്ങുട്ട് വന്നാല് ഇവടെ ആകെ കുഴയും... ങ്ങള് പോയി മൂപ്പരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം എന്താ...?"

പഴശ്ശി തലയാട്ടി. അവന്‍ തിരിച്ചു നടന്നു പിന്നെ ഓടി ഒര് കൊയിലാണ്ടി വണ്ടിയില്‍ കയറിപ്പോയി. പഴശ്ശി ചുറ്റും നോക്കി പുതിയ സിനിമ പോസ്റ്ററുകള്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. "ഒര് സിനിമ കണ്ടിട്ട് തിരിക്കാം.." അയാള്‍ ഒര് തീയറ്റര്‍ നോക്കി നടന്നു. "ഇനി ആ ഭീമനെ എന്ത് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കും, അവനല്ലെങ്കിലും തലേം വാലും ഇല്ല, മൂക്കാത്ത ശുണ്ടി...വരുന്നോടത്ത് വച്ച് കാണാം" അയാള്‍ മെല്ലെ  നടന്ന് നീങ്ങി... "പിന്നെയും അയാളുടെ പേര് ചോദിക്കാന്‍ മറന്നു പോയി.. ഛെ..."

വഷളന്റെ വിഷു

"വിഷുവിന്റന്ന് ചെക്കനെ മഷിട്ട് നോക്കിയാല്‍ കാണ്ല്ല്യ. എബട പോയി കടക്കാവോ" വിലാസിനി തലയില്‍ കൈ വച്ചിരുന്നു. പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറിയിട്ട് ആദ്യത്തെ വിഷുവാണ്. അയല്‍ക്കാരായ ചിലരെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. മലയാളികളല്ല ചില സായിപ്പന്മാരും മദാമകളും പിന്നെ ചില വടക്കന്‍ മാരും. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റിട്ട് ചെക്കനെ എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കാന്‍ പെട്ട പാടൊന്നും പറയണ്ട. ഒരു വിധം തൂക്കി കൊണ്ട് വന്നു, പിന്നെ തൂങ്ങി നിന്ന് കൊണ്ട് കണി കണ്ടു എന്ന് വരുത്തി പിന്നെയും കിടന്നു.

സദ്യക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചെക്കനെ ചെന്ന് വിളിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ ചെക്കന്‍ മിസ്സിംഗ്‌. നടു വേദനിക്കുന്നുമുണ്ട്. ചെക്കന്റച്ഛന്‍ സഹായിച്ചില്ലെന്നല്ല. പക്ഷെ ആ സഹായത്തിന്റെ കഥ പരയാതിരിക്കുന്നതാകും ഭേദം. ചെക്കനെ പോലെ ബെഡ്ഡില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയില്ല എന്നേയുള്ളു. ഭാര്യയോടുള്ള സ്നേഹമോ അതോ പേടിയോ അല്ല ആദരവോ അടുക്കളയില്‍ തന്നെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്നു. ഇടക്ക് കുറെ നേരം കസേരയില്‍ ഇരുന്നുറങ്ങി. പിന്നെ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് വന്ന് നുറുക്കി വച്ച ചില പച്ചകറി കഷ്ണങ്ങള്‍ എടുത്ത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറ്റിവച്ചു. അതിനെ സഹായം എന്ന് പറയാമോ എന്ന് വിലാസിനിക്കറിയില്ല.

പിന്നെ ഒരു കാപ്പി കൂടി കുടിച്ചപ്പോളാണ് ഒന്നുണര്‍ന്നത്. ഉണര്‍ന്നതിന്റെ വിശേഷം മാറ്റിയെടുത്തു വച്ച കായവറത്തതിന്റെ അളവിലും കണ്ടു.
"ഇത് ശരിയല്ല ട്ടോ... ഒന്നും ചെയ്യൂല്ല ങ്ങനെ അവടേം ഇവടേം തൊട്ടും നക്കിം ഇരിക്കും. ഇത് കണ്ട്വോ കായവറത്തത് പകുതിയായി" വിലാസിനി പാത്രം കാണിച്ച് പറഞ്ഞു. ചെക്കന്റച്ഛന്‍ ഒരിളിഞ്ഞ ചിരി ചിരിച്ച് നിന്നു.
"സാരല്ല മ്മക്ക് അത് വേണ്ടാന്ന് വയ്ക്കാം... ഈ സായ്പ്പന്മാരക്ക് എന്തറിയും..."
അവള്‍ അയാളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. അയാള്‍ തല കുനിച്ചു നിന്നു.
"നാട്ടിലാണെ മനസ്സിലാക്കാം ഇവടെ അമേരിക്കേല് തെണ്ടി നടക്കണ ചെക്കന്‍ ഇവന്‍ തന്നെ ണ്ടാവുള്ളൂ. എപ്പ നോക്ക്യാലും ആരടെങ്കിലും വീട്ടിലാ... അവരെന്താ വിചാരിക്ക്യ. പല്ലും കൂടി തെക്കാണ്ടായിരിക്കും പോയിരിക്കണത് അവരൊക്കെ നാറ്റം സഹിക്ക്ന്നുണ്ടാവും... ഒന്ന് പോയി നോക്കൂന്നെ.."

അയാള്‍ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ എഴുന്നേറ്റു. അല്പം നടന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് ചോദിച്ചു "ആദ്യം മൈക്കിന്റെ വീട്ടില്‍ നോക്കണോ അതോ ജാനെറ്റിന്റെ വീട്ടില്‍ നോക്കണോ?" അവള്‍ അയാളെ തുറിച്ച് നോക്കി പല്ലിറുക്കി. അയാള്‍ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം പിടി കിട്ടി. അയാളുടെ പല സംശയങ്ങളും ഒര് പല്ലിറുക്കില്‍ തീരുന്നത്തെ ഉള്ളു. അയാള്‍ വാതില്‍ തുറന്നു പുറത്തെക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവള്‍ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു "നിങ്ങള് പല്ല് തേച്ചോ..?"
അയാള്‍ മിണ്ടാതെ തിരിച്ചുള്ളിലേക്ക് വന്നു. കുളിമുറിയിലേക്ക് കയറി അതിന്റെ കാതകടച്ചു.
"ഈശ്വരാ.. ഇനി എപ്പോഴാണ് പുറത്തിറങ്ങ്വ.. ഈ ചെക്കാണിത് എവടെ പോയി കിടക്കാ..."

അവള്‍ പിറ് പിറുത്തു വീണ്ടും പണി തുടര്‍ന്നു. അവളുടെ ഊഹം തെറ്റിയില്ല, പല്ല് തേക്കാന്‍ പോയ ആള് കുളിച്ച് കുട്ടപനായി തോര്‍ത്തും ചുറ്റി വന്ന് നില്കുന്നു. എന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി ഒരേമ്പക്കം വിട്ടു.
"ഛീ... ഛീ... " അവള്‍ അയാളെ ആട്ടി. "ഇങ്ങനേം ണ്ടോ ആള്‍ക്കാര്, മാനുഷര് സദ്യ കഴിഞ്ഞാല ഏമ്പക്കം വിടുന്നത്, ഇവടെ സദ്യ ണ്ടാക്കുമ്പം കക്കൂസില്‍ പോയി കുളീം കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പം... ഛീ ....."
അയാള്‍ക്ക്‌ ഗാസിന്റെ വിഷമുള്ളത് നേര് എന്നാലും ഗാസിനും പുറത്തു വരേണ്ട വഴികള്‍ക്കും ഒരൌചിത്ത്യബോധം വേണ്ടേ. ഇങ്ങനെയായാലും വിഷമമാണ്. "ഇനി സദ്യ കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ മുന്‍പില്‍ വേറെ ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നാല്‍ മതി" അവള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു "എന്റെ കൃഷ്ണാ രക്ഷിക്കണേ.."

അയാള്‍ അടഞ്ഞിരിക്കുന്ന പുറത്തേക്കുള്ള വാതില്‍ നോക്കി എന്നിട്ട് അവളോട് പറഞ്ഞു "നീയത് മതിയാക്ക്‌ ചെക്കന്‍ വരണേന്റെ മുമ്പേ മ്മക്ക്....."
മുഴുമിക്കാന്‍ അവള്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. "പോണുണ്ടോ ഇവുടുന്നു" അവള്‍ ചീറി
അയാള്‍ അല്‍പനേരം അവിടെ നിന്നു എന്നിട്ട് "ശു... ശു..."
"ഇനി എന്താ...." അവള്‍ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു.
"ഇത് കണ്ടോ.. ടിങ്കിടിക.... ടിങ്കിടിക...." അയാള്‍ ഉടുത്തിരുന്ന തോര്‍ത്തഴിച്ചു അവളുടെ മുന്‍പില്‍ രണ്ടു തുള്ളല്‍ തുള്ളി ബെട്രൂമിലക്ക് ഓടി പോയി.
അവള്‍ക്കു കലികയറി, ജനലുകളെല്ലാം തുറന്നു കിടക്കുന്നു, തിങ്ങി കിടക്കുന്ന വീടുകളില്‍ ജനല് തുറന്നാല്‍ ഉള്ളിലേക്ക് നല്ലവണ്ണം കാണാം. "ആ ചെക്കനിങ്ങനെ ആവരുതെ കൃഷ്ണാ..." അവള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു

ഏതായാലും അരമണിക്കൂര്‍ കൂടി വേണ്ടിവന്നു അയാള്‍ക്ക്‌ പുറപ്പെടാന്‍. കോടി മുണ്ടും ജുബ്ബയുമിട്ട് അടുക്കളയിലേക്കു വന്നു. എന്തൊരു മാറ്റം. അര മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പ് ഉടുത്ത തോര്‍ത്തൂരി തുള്ളിയ അതെ മഹാനാണെന്ന് ആരും പറയില്ല. മുഖത്ത് ഗൌരവം വസ്ത്രങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞ കേരളീയത. എല്ലാം കെങ്കേമം.
"ഞാന്‍ അവനെ പോയോന്ന് നോക്കട്ടെ..." അയാള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവള്‍ വീണ്ടും ഒരുക്കങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. അവള്‍ സമയം നോക്കി പതിനൊന്നു മണി.

"ഇവരെവിടെപ്പോയി...? മണിക്കൂറൊന്നായി" അവള്‍ തന്നോടന്നെ പറഞ്ഞു "ഈശ്വരാ എവടെപ്പോയി കിടക്കുന്നു"
പിന്നെയങ്ങോട്ട് അവള്‍ക്കു ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല മിനുട്ടില്‍ പലവട്ടം മുന്‍പിലത്തെ വാതിലും നോക്കി അങ്ങിങ്ങ് നടന്നു. പല വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളും അവളുടെ മനസ്സില്‍ കൂടി പോയി. ചെന്നന്വേഷിചാലോ എന്നും പലതവണ ആലോചിച്ചു. പിന്നെ വേണ്ടെന്ന് വച്ച്. ചിന്തകള്‍ പരിഭ്രമത്തിന്റെ വക്കത്തെത്തിയപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് കോളിംഗ് ബെല്‍ ശബ്ദിച്ചു. അവള്‍ ഓടിപ്പോയി വാതില്‍ തുറന്നു.
രണ്ടു പെരുമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവരുടെ ഇളിഞ്ഞ ചിരി കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു വീണ്ടും കലി കയറി. അയാള്‍ പെട്ടെന്ന് കയ്യില്‍ നിന്നും ഒര് പൊതിയെടുത്ത്‌ നീട്ടി
"സര്‍പ്രൈസ്..." ചെക്കനും ചെക്കന്റെ അച്ഛനും ഒരുമിച്ചു കൂവി. അവള്‍ നീട്ടി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മാക്‌ ഡോണള്‍ട്സിന്റെ പാക്കെറ്റിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ ചെക്കന്‍ പറഞ്ഞു

"വീ ഹാവ് യുവര്‍ മാക് ഗ്രിഡ്ല്‍സ് ആന്‍ഡ്‌ വീ ഹാവ് ഔര്‍ സോസേജ് ആണ്ട് എഗ്ഗ്"
അവള്‍ പൊതി കയ്യില്‍ വാങ്ങി നേരെ അടുക്കളയില്‍ ചെന്ന് ചവറ്റു കോട്ടയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
"മാക്‌ ഡോണള്‍ട്സ് നിങ്ങളടെ ആരാ..... ഇന്നൊരു ദിവസം വിഷുവായിട്ട്‌ ഇതോഴിവാക്കിക്കൂടെ"
"ബട്ട് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ്..."

അയാളെന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ കായവറുത്തതിന്റെ പാത്രം അയാളുടെ നേര്‍ക്ക്‌ വന്നു. അയാള്‍ ചെക്കന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു ഒഴിഞ്ഞു മാറി എന്നിട്ട് ചെക്കനെ പൊക്കിയെടുത്തു ചിരിച്ചു. അവള്‍ക്കു കലി തുള്ളുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പല തന്ത്രങ്ങള്‍ വഴിയാണ് അയാള്‍ അവളെ ശാന്തമാക്കുക. പക്ഷെ ഇന്ന് വിശേഷം വേറെയായിരുന്നു. അയാള്‍ ചെക്കനെ പൊക്കിയതും മുണ്ടഴിഞ്ഞു നിലത്തു വീണു.

ചെക്കനെ പിടിച്ചു മുണ്ടില്ലാതെ നിക്കുന്ന അയാളെ കണ്ടിട്ട് അവള്‍ക്ക് വീണ്ടും കലി തുള്ളി "അതിന്റെ അടിയില്‍ എന്തെങ്കിലുമൊന്നു ഇട്ടുകൂടെ.... ഇതെങ്ങാനും അവരുടെ മുന്‍പില്‍ അഴിഞ്ഞു പോയാല്‍.... വഷളന്‍...."
അയാള്‍ ചിരിച്ചു. ചെക്കന്‍ അയാളെ നോക്കി "അച്ഛാ... ഈ....യക്ക്...." അവന്‍ കൂവി

-മര്‍ത്ത്യന്‍-

ഷേക്ക്‌സ്പിയര്‍

"എന്താ നിന്ന് പര്ങ്ങ്ണത് "
ഒന്നുമില്ലെന്നവന്‍ തലയാട്ടി
"ന്നാലും?" അയാള്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു
"ങ്ങളെ പേരെന്താ?"
അയാള്‍ ചിരിച്ചു "എന്തിനാ അറിയണത് "
"ന്റെ ഉമ്മ ചോയിക്കാന്‍ പറഞ്ഞതാ"
"എന്താ നിന്റെ ഉമ്മേന്റെ പേര് "
"ങ്ങളെ പേര് ആദ്യം പറ"
"ന്നാലെ നീ ഉമ്മേന്റെ പേര് പറയു ?"
അതെ എന്നവന്‍ തലയാട്ടി
"ന്റെ പേര് ഷേക്ക്‌സ്പിയര്‍"
അവന്‍ ചിരിച്ചു
"എന്താ ചിറിക്കണത് "
"അതെന്ത് പേരാ ങ്ങളത്?" അവന്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു
"ഞാനൊരു വല്യ എഴുത്തുകാരനാ" അയാള്‍ പറഞ്ഞു
"എഴുതുകാര്‍ക്കൊക്കെ വല്യ പേരാ?
അയാള്‍ കൌതുകത്തോടെ അവനെ നോക്കി. എവിടെയോ കണ്ടു മറന്നപോലെ.
"അത് വിട് നിന്റെ ഉമ്മേന്റെ പേരെന്താ?"
"ജയഭാരതി" അവന്‍ പറഞ്ഞു
"എന്ത് ?" അയാള്‍ ഉറക്കെ ചോദിച്ചൂ
"ജയഭാരതീന്ന് "
"ന്നട്ട് എന്താ ഉമ്മാന്ന് വിളിക്കണത്"
"അങ്ങനെ വിളിക്കണം ന്നാ വാപ്പ പറഞ്ഞത്"
"നിന്റെ പേരെന്താ?"
"ക്രിസ്റ്റഫര്‍"
അയാള്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു
"വാപ്പേടെ പേര് ജയന്‍ ന്നല്ലല്ലോ" അയാള്‍ തമാശക്ക് ചോദിച്ചു
"അല്ല" അവന്‍ പറഞ്ഞു "അബൂട്ടി ന്നാ"
"അത് കലക്കി" അയാള്‍ കുലുങ്ങി കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു
"ജയഭാരതിയുടെയും അബൂട്ടീടെം മകന്‍ ക്രിസ്റ്റഫര്‍"
"അതിലെന്താ കൊയപ്പം" അവന്‍ ചോദിച്ചു
"ഒന്നുല്ല ഒരപാകത"
"ന്നാലും മനുശന്‍മാരടെ പേരല്ലേ, ങ്ങളെ പെരിനെക്കാളും നല്ലതാ"
"ചെക്പിയര്‍" അവന്‍ സ്വയം പറഞ്ഞു
അവന് അയാളുടെ തമാശ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്നയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി
"നിന്റെ ഉമ്മ എന്തിനാ എന്റെ പേര് ചോദിച്ചത്"
"ഇക്കറിയില്ല"
"ന്നാലും ?"
"ഉമ്മ ഇത് തരാന്‍ പറഞ്ഞു" അവന്‍ കയിലുള്ള കടലാസ് അയാള്‍ക്ക്‌ നീട്ടി
"എന്താ ഇത്" അയാള്‍ അത് വാങ്ങിയിട്ട് ചോദിച്ചു
അവന്‍ ഒന്നും പറയാതെ ഓടിപ്പോയി
കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അയാള്‍ അവന്‍ ഓടി മറയുന്നതും നോക്കി നിന്നു. എന്നിട്ട് അവന്‍ തന്ന കടലാസെടുത്തു നോക്കി
ഒരു വെള്ള കടലാസ്സില്‍ വലുതാക്കി എഴുതിയിരിക്കുന്നു
"യൂ റ്റൂ ബ്രൂട്ടസ്" അയാള്‍ വീണ്ടും വായിച്ചു
അതെ അത് തന്നെയാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്
"യൂ റ്റൂ ബ്രൂട്ടസ്"

-മര്‍ത്ത്യന്‍-

മുത്തശ്ശന്റെ പര്‍സ്

"എന്താ ആള്‍ക്കാരറിഞ്ഞാല്?" അവന്‍ മുത്തശ്ശനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
"ആള്‍ക്കാരറിഞ്ഞാല്‍ മോശമല്ലേ? മുത്തശ്ശന്‍ ചോദിച്ചു.
"അതിന് ആള്‍ക്കരടേം പോക്കറ്റടിച്ച് പോവാറില്ലേ? പോക്കറ്റടിച്ച ആളല്ലേ മോശം ഞാനാ?" അവന്‍ മനസ്സിലാവാതെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
മുത്തശ്ശന്‍ ചിരിച്ചു "തനിക്കിപ്പം എത്ര വയസ്സായി?"
"പതിനൊന്ന്" അമ്മയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. അവര്‍ അടുക്കളയിലെ പണി മതിയാക്കി ഉമ്മറത്തെക്ക് വന്നു. "അപ്പളെ പറഞ്ഞതാ ഞാന്‍ അവനോട്, പൈസ്യാണ് കരുതണം ന്ന്. എങ്ങന്യാ സ്റ്റൈലല്ലേ സ്റ്റൈല്, അച്ചന്‍ കൊട്ത്ത പര്‍സും പത്ത്രാസും"

മുത്തശ്ശന്‍ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു "അവന് നല്ല മാര്‍ക്ക് കിട്ട്യേതല്ലേ അമ്മു?" മുത്തശ്ശന്‍ അവന്‍റെ പക്ഷം കൂടി.
"അതെ അതിന്‍റെ പൂരൊന്നും പറയണ്ട, ന്‍റെ പകതി ജീവന്‍ പോവും ഇവന്റെ ഓരോ പരീക്ഷ കഴിയുമ്പളും. ഇങ്ങന്യായാ ഇവന്‍ പത്ത് കഴിയുമ്പക്ക് ഞാന്‍ ചത്ത്ട്ടുണ്ടാവും. പഠിപ്പൊക്കെ നിര്‍ത്താ വേണ്ടത് അശ്രീകരം.." അമ്മ കലിതുള്ളി പറഞ്ഞു. മുത്തശ്ശന്‍ വന്നാല്‍ അമ്മ ഇങ്ങനെയാണ്. അച്ഛനോട് പറയാന്‍ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് എല്ലാം മുത്തശ്ശനോട് കരഞ്ഞ് പറയും.
"പാവം മുത്തശ്ശന്‍. അമ്മേം പാവാ, മുത്തശ്ശനോടല്ലാതെ ആരോടാ അമ്മ പറയ്യ" അവനാലോചിച്ചു. പക്ഷെ അവന്‍ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ തല കുനിച്ചിരുന്നു.

"ഇബടന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോവുമ്പം പറഞ്ഞതാ ഞാന്‍ പൈസ കയ്യിലുണ്ട് മനസ്സിരുത്തണം ന്ന്" അമ്മ തുടര്‍ന്നു "ആ പര്‍സില് വേക്കണേന് പകരം ആ പാന്റിന്റെ മുന്ന്ത്തെ പോക്കറ്റിലോ ഷര്‍ട്ടിന്റെ കീശേലോ വച്ചാ മതീ ന്ന്. പക്ഷെ ഞാമ്പറഞ്ഞാ ആര് കേള്‍ക്കാനാ". അമ്മ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി നിന്ന് അവനെ നോക്കി "കിട്ടിയ സാധനം അപ്പം ആള്‍ക്കാരെ കാണിക്കണല്ലോ അല്ലെങ്കില്‍ അവന് സ്വൈര്യണ്ടോ?"
മുത്തശ്ശന്‍ മെല്ലെ അവന്റെ തോളില്‍ കൈ വെച്ച് ചിരിച്ചു. "അവന് നല്ല വെഷമണ്ട്" മുത്തശ്ശന്‍ ഒന്നും കൂടി അമ്മയെ തണുപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
"ണ്ടാവനല്ലോ വെഷമം, ഇനി പര്‍സിലന്നെ വച്ചൂന്നിരിക്കട്ടെ, അത്ങ്ങനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പൊറത്ത്ട്ത്ത് കാണിക്കണോ. ഇവിടുന്ന് എറങ്ങുമ്പം തന്നെ പത്ത് തവണ ന്നെ കാട്ടീട്ട്ണ്ട്. പിന്നെ ഇത്രേം വലിയ പര്‍സ് പാന്റിന്റെ പിന്നില്ട്ട് ചന്തീം മോഴപ്പിച്ച് പോയപ്പം നിരീച്ചതാ ഞാന്‍ ഇന്ന്ത് ആരേം ട്ക്കും ന്ന്, അങ്ങന്യന്നെ ണ്ടായില്ലേ പ്പം" അമ്മ ഒരു കണ്ടുപിടുത്തം പോലെ പറഞ്ഞു.

"എത്രണ്ടായിരുന്നു ഉണ്ണി?" മുത്തശ്ശന്‍ ചോദിച്ചു
"പതിനഞ്ചു ഉറുപ്പ്യ ണ്ടാര്‍ന്നു അച്ഛാ" അതിനും അമ്മ പറഞ്ഞു ഉത്തരം. അവന്‍ തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു.
"ഇതിനെ പോറ്റാനും നോക്കി നടത്താനും പറ്റാണ്ട്യായടക്ക്ണൂ ഇക്ക്. വല്ലോര്‍ക്കും കോട്ക്ക്വ നല്ലത്. അവര് പോറ്റിക്കോട്ടെ, ന്നാ ഇക്ക് സമാധാനായി ചാവാലോ" എന്നത്തെയും പോലെ അന്നും അമ്മ അവസാനം സ്വയം ശപിച് ചാവലിന്റെ വക്കത്തെത്തി കരഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. പോകും വഴി ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു "ന്നെ പറഞ്ഞാ മതീലോ എല്ലേറ്റിനും"
അമ്മ പോയപ്പോള്‍ മുത്തശ്ശന്‍ അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചിരുത്തി എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു "പര്‍സും പോയോ നെന്റെ?" അത് കേട്ടപ്പോള്‍ അവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പൈസ പോയതിനേക്കാള്‍ പര്‍സ് പോയതിലായിരുന്നു അവന് വിഷമം. മുത്തശ്ശന്‍ തന്റെ പാര്‍സെടുത്ത് അതിലെ പൈസ മാറ്റി ഒരു ഇരുപത് രൂപ അതില്‍ തിരിച്ച് വച്ചു. എന്നിട്ട് പര്‍സ് അവന് നീട്ടി പറഞ്ഞു "ഇത് വച്ചോ, ഉപയോഗിക്കണ്ട ന്റെ ഓര്‍മ്മക്കയിക്കോട്ടേ ന്താ പോരെ?"

"അമ്മ വെഷമം കൊണ്ട് പറയണതല്ലേ ഉണ്ണി കാര്യാക്കണ്ട, നന്നായി പഠിക്ക്യ ന്താ?" മുത്തശ്ശന്‍ അവന്റെ തലയില്‍ക്കൂടി വിരലുകളോടിച്ച് പറഞ്ഞു "അമ്മേടെ വേവലാതി മാറണേങ്കില് നീ പഠിച്ച് വലിയാളാവണം ആവ്വോ?"
അവന്‍ തല കുലുക്കി. "മുത്തശ്ശാ പക്ഷെ പോക്കറ്റടിച്ച് പോയീന്ന് ആള്‍ക്കാരറിഞ്ഞാല്‍ എന്താ മോശം?" അവനപ്പോഴും ആ ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തിലായിരുന്നു.
മുത്തശ്ശന്‍ ചിരിച്ചു എന്നിട്ട് അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു "ആള്‍ക്കാരെപ്പഴും കഴിവില്ലായ്മേനെ കളിയാക്കാന്‍ നോക്കി നില്ക്കാ അതോണ്ടാ പറഞ്ഞത്. മുത്തശ്ശനറിയാലോ ഉണ്ണീടെ കഴിവുകെടല്ലാ ന്ന്. ഇത് കാര്യാക്കണ്ട ഇനി മനസ്സിര്ത്ത്യാ മതി" അവന്‍ ചിരിച്ചു എന്നിട്ട് മുത്തശ്ശനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവനാലോചിച്ചു "ആ രഘുവിനെയും സബീഷിനെയും കാണിക്കാന്‍ പുറത്തെടുക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അവടെ കളഞ്ഞു പോയതായിരിക്കണം. കഴിവുകേട് തന്നെയാണ്".

അമ്മ അടുക്കളയിലെ പണി തീര്‍ത്ത് തിരിച്ചു വന്നു. എന്നിട്ട് അവനെ നോക്കി മൂക്ക് ചീറ്റി വീണ്ടും പറഞ്ഞു "ഇക്കറിയാം എന്ത് വേണം ന്ന് ഇവന്റെ പോക്കറ്റ്ള്ളോടത്ത് ചന്തീമ്മ്ല് നല്ല ചുട്ട പെട കൊട്ക്കണം. പിന്നെ പര്‍സ് വച്ചാലും വച്ചില്ലെങ്കിലും മോഴച്ചിരിക്കും" അവന്‍ തല കുനിച്ചു തന്നെയിരുന്നു, പക്ഷെ ചിരിയടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ചിരി മറക്കാന്‍ അവന്‍ കൂക്കി വിളിച്ചു പുറത്തേക്കോടി. പിന്നില്‍ നിന്നും അമ്മ ഉറക്കെ പറയുന്നത് അവന് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു "കണ്ടില്ലേ അച്ഛാ കൂക്കി വിളിച്ചോട്‌ണത്, ന്നെ ഒര് വേലേം ല്ല". മുത്തശ്ശന്‍ അമ്മയെ പറഞ്ഞ് സമാധാനിപ്പിക്കും, അവനറിയാം. ഇതാദ്യമായിട്ടല്ലല്ലോ, "പാവം അമ്മ മുത്തശ്ശനോടല്ലാതെ ആരോടാ പറയ്യാ?"

മര്‍ത്ത്യന്‍

ഞാന്‍ ഹോസെ! പക്ഷെ നിങ്ങളെന്നെ അറിയില്ല

നിങ്ങളെന്നെ അറിയില്ല, ഞാന്‍ നിങ്ങളെയും. എന്റെ പേര് പറഞ്ഞാലും നിങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ സാധ്യതയില്ല. പിന്നെ വളരെ പ്രചാരത്തിലുള്ള മറ്റൊരു പേരു വച്ച് നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ പരിചയപ്പെടുത്താം. 'ഹോസെ', അതാണെന്റെ പേര്‌. പക്ഷെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ നിങ്ങളെന്നെ അറിയില്ല. ഞാന്‍ ഒരു മലയാളിയല്ല. അത് കൊണ്ട് ഈ എഴുത്തുകാരന്‍ വഴി നിങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുന്നു. 'ഹോസെ' എന്ന് ഞാന്‍ ഇംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതിയാല്‍ നിങ്ങള്‍ ജോസ് എന്ന് വായിക്കും. പക്ഷെ എന്റെ മാതൃഭാഷയായ സ്പാനിഷില്‍ അതിനെ ഹോസെ എന്ന് വായിക്കും. പെരിനെക്കാളുപരി അത് ഒരു തലമുറയെ തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന വാക്കായി മാറിവരുന്നു.

ഞാന്‍ എന്തുകൊണ്ട് എന്റെ ഭാഷയില്‍ സ്വയം എഴുതാതെ മലയാളത്തിന്റെയും ഈ ഞാന്‍ പോലും നേരിട്ടറിയാത്ത എഴുത്തുകാരന്റെയും സഹായം തേടുന്നു. അതിനു തക്കതായ ഒരുത്തരം ഇന്നെനിക്കില്ല. പക്ഷെ ഈ എഴുത്തുകാരന്‍ ദിവസവും എന്റെ മുന്‍പില്‍ കൂടി നടന്നു പോകാറുണ്ട്. എന്റെ മുന്‍പില്‍ കൂടി നടന്നു പോകാറുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ഇയാള്‍ മാത്രമാണ് എന്നെ കാണാറെന്നെനിക്ക്‌ പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല എനിക്കും ഇയാളുടെ പേരറിയില്ല അയാള്‍ക്കെന്റെയും. ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലായിക്കാണും ഞാന്‍ എന്തുകൊണ്ട് പേര്‌ പറയാതെ 'ഹോസെ' എന്ന് സ്വയം വിശേഷപ്പെടുത്തിയെന്ന് .

ഇനി ഇയാള്‍ പറയാന്‍, അല്ല എഴുതാന്‍ പോകുന്ന കഥ, അതുതന്നെയാണോ എന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ കഥ എന്നുറപ്പില്ല, പക്ഷെ എന്നെ ദിവസവും ശ്രദ്ധിക്കുന്ന വ്യക്തി എന്ന നിലക്ക് ഇയാള്‍ക്ക് പറയനുള്ളതില്‍ എന്തെങ്കിലും കഴമ്പുണ്ടാകണം. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ മുഖവുര. ഇയാളുടെ കഥയില്‍ അല്പം സങ്കല്പികത നിങ്ങള്‍ക്കനുഭാവപ്പെട്ടാല്‍ അത് അയാളിലെ എഴുത്തുകാരന്റെ വികൃതിയെന്ന് കരുതി വിട്ടു കളയണം. എന്റെ ജീവിതമായി ഒന്നിനൊന്നു സാദൃശ്യം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കരുത് എന്നൊരു അപേക്ഷ. കാരണം ഇയാള്‍ക്ക് എന്നെ അറിയില്ലല്ലോ. ഇനി കഥയിലേക്ക്‌.

എന്നും രാവിലെ കണ്ണാടിക്കു മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അതിലെ ചുളിവുകള്‍ മാറ്റുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരഗ്രഹമുണരും. ഇന്നെങ്കിലുമെന്നെ ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കണം എന്ന്. തലമുടിയില്‍ ജെല്‍ പുരട്ടി മിനുക്കി ചീകി വയ്ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് പറയും ഞാനൊരു സുന്ദരനാണെന്ന്. പക്ഷെ ഇതെല്ലം വെറുതെ. എന്റെ ജോലിയില്‍ ഞാന്‍ അദൃശ്യനാണ്. ഞാനുമായി ഇടപെടുന്നവര്‍ക്കും പലപ്പോഴും എന്നെ ജോലിക്ക് നിര്‍ത്തുന്നവര്‍ക്കും. ഞാന്‍ പോയാല്‍ മറ്റൊരാള്‍ അത്രെയേ ഉള്ളു. ആരെന്നത് പ്രസക്തമല്ല.

എന്റെ ഭാര്യ, അവളുടെ പേരും ഞാനിവിടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല, കാരണം നിങ്ങള്‍ക്കതറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല. പക്ഷെ എന്റെ കുട്ടികള്‍, അവരുടെ പേര്‌ ഞാന്‍ പറയാം, കാരണം എതോരച്ഛനെയും പോലെ അവരുടെ പേര്‌ ലോകം മുഴുവന്‍ അറിയപ്പെടണം എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മൂത്തവന്‍ ഗബ്രിയേല്‍ രണ്ടാമത്തത് മോളാണ് മിറാണ്ട. രണ്ടു പേരും അടുത്തുള്ള പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ പോകുന്നു. ഞങ്ങളെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിക്കുന്നതും അവരാണ്. നിങ്ങള്‍ മലയാളികള്‍ കുട്ടികളെ മലയാളം പഠിപ്പിക്കാന്‍ പെടാപെട് പെടുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിക്കാന്‍ പ്രയത്നിക്കുന്നു.

എന്തിന് ഞാനിതെല്ലാം നിങ്ങളോട് പറയുന്നു എന്നല്ലേ. ഞാനല്ല ഈ എഴുത്തുകാരനാണ് എന്നെ നിങ്ങള്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. അയാള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും ഉദ്ദേശം കാണും. നമുക്ക് നോക്കാം. രാവിലെ വീട് വിട്ടാല്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം കുട്ടികളെ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കും, പിന്നെ ഒരോട്ടമാണ് ജോലി സ്ഥലത്തേക്ക്. ബസ്സില്‍ പോയാല്‍ ഒരു പത്തു മിനിട്ടേ ഉള്ളു, പക്ഷെ ഞാന്‍ അധികവും ഓടും. ഞാന്‍ അദൃശ്യനല്ലേ വിയര്‍ത്താലും ഇല്ലെങ്കിലും ഒന്നുപോലെ. ഓഫീസില്‍ എത്തുമ്പോള്‍, തിരുത്ത്‌ കടയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ സമയം ഒന്‍പതു മണിയാകും. മുതലാളി അധികവും അടുത്തുള്ള സ്റ്റാര്‍ബക്ക്സിലോ മക്ഡോണാള്‍ട്സിലോ ഉണ്ടാകും. ഞാന്‍ കടക്കു മുന്‍പിലിരിക്കും. മുതലാളി വന്നു കട തുറക്കും. ഒരു പത്ത് നിമിഷം കഴിഞ്ഞേ ഞാന്‍ അകത്ത് കടക്കു. ഞാനറിയാതെ മുതലാളിക്ക് കടയില്‍ ദിവസവും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുണ്ടാകും. അതെന്താണെന്നറിയാന്‍ ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല. മുതലാളി പറയാനും മിനക്കെട്ടിട്ടില്ല. ഞാന്‍ അകത്തു ചെന്നാല്‍ ഒരു അരികിലായി എന്നെക്കാത്ത് എന്റെ പണിയായുധം കാണും, ഒരു ബോര്‍ഡും പിന്നെ ഒരു കേട്ട് നോട്ടീസും. പലപ്പോഴും പല നിറത്തിലുള്ള നോട്ടീസുകളായിരിക്കും. ഒരു വശം ഇംഗ്ലീഷിലും മറുവശത്ത് സ്പാനിഷിലും അച്ചടിച്ചവ.

ഞാന്‍ ബോര്‍ഡെടുത്ത് കഴുത്തില്‍ തൂക്കും. അപ്പോള്‍ ഒന്ന് കണ്ണാടി നോക്കാന്‍ തോന്നാറുണ്ട്, പക്ഷെ മനപ്പൂര്‍വ്വമാണോ എന്നറിയില്ല മുതലാളി കടയില്‍ കണ്ണാടി വച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഞാന്‍ പുറത്തുപോയി കടയിലെ ചില്ല് കൂടിനു മുന്‍പില്‍ നിന്ന് നോക്കും. എന്റെ മുഖമല്ലാതെ ഞാനിട്ട ചുളിവു മാറ്റിയ ഷര്‍ട്ടും പാന്റും ഒന്നും കാണില്ല, എല്ലാം ബോര്‍ഡിനുള്ളില്‍ ഒളിഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷെ കണ്ണാടിയില്‍ എന്നെ കാണുന്നത് ഒരു രസമാണ്. എന്റെ ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്തെന്ന് ഞാനിപോള്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഞാനെന്തിനോര്‍മ്മിക്കണം. അത് വായിക്കേണ്ടവരും മനസ്സിലാക്കേണ്ടവരും ഞാനല്ലല്ലോ.

മാര്‍ക്കറ്റ്‌ സ്ട്രീറ്റില്‍ തന്നെയാണ് കട. ഇറങ്ങി നിന്നാല്‍ മതി പിന്നെ ജനലക്ഷങ്ങള്‍ പല വഴിക്കായി എന്റെ മുന്‍പില്‍ കൂടി പോയ്‌ക്കൊണ്ടിരിക്കും . പലരും എന്നെ തട്ടാതെ മുറ്റത്തെ നടന്ന് നീങ്ങും. ചിലര്‍ വഴിമുടക്കി എന്നപോലെ തുറിച്ചു നോക്കും, പലരും എന്നെ കാണാറില്ലെന്ന് പോലും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ബോര്‍ഡ് തൂക്കിയ അദൃശ്യ മനുഷ്യന്‍. ചിലര്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ നീട്ടി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന നോട്ടീസിലോരെണ്ണം വാങ്ങിക്കും, പക്ഷെ ഞാനാരെന്ന് അന്വേഷിക്കാറില്ല, മുഖത്ത് പോലും നോക്കാറില്ല. പിന്നെ എന്നും ഉച്ചക്ക് നമ്മുടെ എഴുത്തുകാരനും ആ വഴി വരും, എന്നും കുറച്ചു ദൂരം നടന്ന് അടുത്തുള്ള മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ മാറി നിന്ന് എന്നെ നോക്കും. അയാള്‍ക്കറിയില്ല ഞാന്‍ അയാളെ കാണുന്നുണ്ടെന്ന്. കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷമായി ഞാന്‍ ദിവസവും മാര്‍ക്കറ്റ്‌ സ്ട്രീറ്റില്‍ നില്കുന്നു, പലരും നടന്നു പോകുന്നു അവരവരുടെ ധൃതി പിടിച്ച ജീവിതത്തിന്റെ പിറകെ അവര്‍പോലുമറിയാതെ അവര്‍ ഓടുന്നു. അതിനിടയില്‍ എന്നെ കാണാനും ശ്രദ്ധിക്കാനും എവിടെ നേരം, ഇനി നോക്കിയാല്‍ തന്നെ എന്റെ ചുളിവു മാറ്റിയ ഷര്‍ട്ടും പാന്റും മറച്ചു വയ്ക്കുന്ന ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതിയ മുപ്പതും അന്‍പതും ശതമാനം കിഴിവ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ലോകത്തില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ബ്രാന്‍ഡ്‌ തുണിത്തരങ്ങളുടെ പേരല്ലേ കാണൂ. ഞാന്‍ അദൃശ്യനല്ലേ. പിന്നെ ബോര്‍ഡിന്റെ ഇടക്ക് നിന്നും നീളുന്ന എന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന നോട്ടീസുകളും.

നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നുണ്ടാകും എന്തൊരു ജീവിതമെന്ന്, പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ക്കറിയാത്തതോന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ മാത്രമല്ല, എന്റെ നാട്ടില്‍ നിന്നും എന്നെ പോലെ അനേകം പേര്‍ അദൃശ്യരായി ഈ സ്വപ്നനഗരിയില്‍ കഴിയുന്നു. എല്ലാ വര്‍ഷവും കണ്ട സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ ഭയമില്ലാതെ ഇവിടെ എത്തിച്ചേരുന്നു. അദൃശ്യരായി ജോലികളില്‍ തുടങ്ങി ക്രമേണ അവസരങ്ങള്‍ തേടി സമൂഹത്തിന്റെ പടവുകള്‍ കയറുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ പലരും നിങ്ങള്‍ പെരെടുത്തറിയുന്ന മറ്റു പലരുമായി മാറുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ പഠിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളുടെ കൂടെ, ഞങ്ങള്‍ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളിലെ യഥാര്‍ത്ഥ കണ്ണികള്‍ അവരാണ്.

ഞങ്ങളുടെ അമേരിക്കന്‍ സ്വപ്നം നിങ്ങളുടേത് പോലെ ഒരിക്കലും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല, പക്ഷെ ശ്രമിച്ചാല്‍ എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒന്നുമില്ലെന്ന് ലോകത്തിനു കാണിച്ചു കൊടുത്ത ഈ നഗരത്തില്‍ ഞാനും ഈ എഴുത്തുകാരനും തോളോട് തോള്‍ ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു. നാളെ നിങ്ങളില്‍ പലരും മാര്‍ക്കറ്റ്‌ സ്ട്രീടിലൂടെ നടക്കും. നിങ്ങളും ഈ ബോര്‍ഡു കാണും, അത് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന അദൃശ്യ മനുഷ്യനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടന്നു പോകും. ശ്രധിക്കണമെന്നില്ല കാരണം അത് ഞാനാവണം എന്നില്ല, അത് മറ്റൊരു ഹോസെ ആയിരിക്കാം. അവനെ കണ്ടിട്ട് അന്നും ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍ എഴുതാന്‍ മതി "ഞാന്‍ ഹോസെ, പക്ഷെ നിങ്ങളെന്നെ അറിയില്ല"

ഹോസേക്ക് വേണ്ടി മര്‍ത്ത്യന്‍ എഴുതിയത് -

ഹേ, കഥാകൃത്തെ! ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ഒരു കഥാപാത്രം

"എന്താ ഒരു വിഷമം" അവള്‍ അടുത്തു വന്ന് ചോദിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ ഞാന്‍ എന്റെതായ ഒരു ലോകത്തായിരുന്നു. ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷെ വായിച്ചിരുന്ന പുസ്തകം എന്നെ ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് പ്രത്യക്ഷമായ എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളില്‍ നിന്നും പറിച്ചെടുത്ത്‌ മറ്റെവിടയോ കൊണ്ട് ചെന്ന് നട്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ അവളെ നോക്കി

"പുസ്തകം തീര്‍ന്നതിലുള്ള വിഷമമാവും അല്ലെ?" അവള്‍ ചോദിച്ചു
ഞാന്‍ ചിരിച്ചു
"ഗെറ്റ് ബാക്ക് ടു റിയാലിറ്റി" അവള്‍ പറഞ്ഞു "വീക്കെന്റല്ലേ?"

"അതെ" ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു. എഴുത്തുകാരിയായ ഭാര്യയുണ്ടെങ്കില്‍ ഒരു ഗുണമുണ്ട്. അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകും, മാത്രമല്ല സങ്കല്പ ലോകങ്ങളില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകാതിരിക്കാന്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. അല്ലെങ്കിലും സ്ത്രീകള്‍ക്ക് പുരുഷന്മാരേക്കാള്‍ കഴിവുണ്ട് പലതിലും. അതില്‍ പുരുഷന്മാരുടെ കുറവുകള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ കഴിവ്. സത്യത്തില്‍ പുരുഷനാണ് അബല, അവന്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെന്നു മാത്രം, അങ്ങനെ അവന്‍ പലപ്പോഴും ചരിത്രത്തില്‍ കോമാളി വേഷം കെട്ടുന്നു.

"പറ ഞാനും കേള്‍ക്കട്ടെ നിന്റെ വിഷമം" അവള്‍ അടുത്തു വന്നിരുന്നു "എന്താണ് നിന്റെ കാല്‍പനിക ലോകത്ത് വച്ച് മറന്നത് ?"
ശരിയാണ് ഒരു വിഷമമുണ്ട്. ഒരു തരം ഏകാന്തത, ഒരു നഷ്ടബോധം. മനസ്സില്‍ തട്ടുന്ന ഏതു പുസ്തകം വായിച്ചാലും അങ്ങിനെയാണ്. അവസാനത്തെ പേജ് വായിച്ചു തീര്‍ന്നാല്‍ ഒരു നിരാശ.

ഞാന്‍ അവളെ നോക്കി
"നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ" ഞാന്‍ അവളെ അടുത്തെക്കടുപ്പിച്ചു "മേബീ യു കാന്‍ ഹെല്പ് മി ബികോസ് യു ആര്‍ എ റൈറ്റര്‍ ആസ് വേല്‍"
അവള്‍ എന്നെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തില്‍ പുരുഷന്മാരുടെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ മുഖഭാവമുണ്ടോ. ഉണ്ടെങ്കിലുണ്ട് ഭാര്യയല്ലേ അന്യ സ്ത്രീയോന്നുമല്ലല്ലോ.

ഞാന്‍ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു "ഒരിക്കല്‍ ഏതോ കഥാകൃത്ത്‌ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ അവതാരികയില്‍ പറയുകയുണ്ടായി, ഒരു വായനക്കാരന്‍ ഒരു കഥ വായിക്കുമ്പോള്‍ അവനും, കഥാകൃത്തും, കഥാപാത്രങ്ങളും കൂടി ഒരു പുതിയ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന്, അത് അന്നുതന്നെ എനിക്ക് നന്നേ ബോധിച്ച ഒരു അവലോകനമായിരുന്നു" ഒന്ന് നിര്‍ത്തിയിട്ടു ഞാന്‍ വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു "പക്ഷെ എന്റെ പ്രശ്നം അത് കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള കാര്യമാണ്"

"അത് ശരി" അവള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. പരിഹാസമാണോ എന്ന് ഞാന്‍ സംശയിച്ചെങ്കിലും ഞാന്‍ എന്റെ പ്രശ്നത്തിലേക്ക് വീണ്ടും കടന്നു

"ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വളരെ അസ്വസ്ഥനാകുന്നു, ഒരു തരം നിരാശ. അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ എനിക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്നത് കൊണ്ടാണോ? "

"ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വളരെ അസ്വസ്ഥനാകുന്നു, ഒരു തരം നിരാശ. അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ എനിക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്നത് കൊണ്ടാണോ? കഥാകൃത്ത്‌ മനപ്പൂര്‍വം കൊല്ലിച്ചവര്‍ മാത്രമല്ല കഥയുടെ അവസാനം ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ പോലും നമ്മള്‍ അവസാനത്തെ എട് വായിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ എന്നെന്നേക്കുമായ് നഷ്ടമാകുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും ജീവിക്കാതെ അവരുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം നമ്മുടെ കണ്മുന്‍പില്‍ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായ് ഇല്ലാതാകുന്നു"

ഞാന്‍ ഒന്ന് നിര്‍ത്തി, എനിക്ക് കിറുക്കുണ്ടോ എന്നവള്‍ക്ക് തോന്നിയാലോ. "അത് ഏത് വായനക്കാരനും നിരാശയ്ക്ക് വകയല്ലേ?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
അവള്‍ ചിരിച്ചു "കഥാകൃത്തിനു എവിടെയെങ്കിലും നിര്‍ത്തണ്ടേ?"

"പക്ഷെ ഞാന്‍ ഒരു വായനക്കാരനയിട്ടല്ല, കഥാകൃത്തുകൂടി അറിയാത്ത ഒരു കഥാപാത്രമായിട്ടാണ് കഥകളിലൂടെ നീങ്ങുന്നത്‌" ഞാന്‍ അവളെ അടുത്തേക്ക് പിടിച്ചിരുത്തി "അവസാനത്തെ എട് വായിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ എന്റെ ആ അദൃശ്യ കഥാപാത്രവും ഇല്ലാതാകുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും രൂപവും ഭാവവും നല്‍കി കഥയിലുടനീളം കൊട്ടിഘോഷിച്ചു കൊണ്ടു നടന്ന് അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ കഥാകൃത്ത്‌ അറിയുന്നില്ല ഞാന്‍ മാത്രം ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ ഇല്ലാതാകുന്നു എന്ന്. മരിക്കാനും ജീവിക്കാനും കഴിയാതെ ഞാന്‍ ആ അവസാന ഏടുകളില്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കും അവസാനത്തെ ഫുള്‍സ്ടോപ്പിനും ഇടക്ക് എവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു"

അവള്‍ എന്റെ ചുണ്ടത്ത് അവളുടെ ചുണ്ട് വച്ച് മെല്ലെ പറഞ്ഞു "അതിന് നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വരണ്ടേ? ഇവിടെ വന്നു ദോശയും ചമ്മന്തിയും കഴിക്കണ്ടേ, കുട്ടികളൊത്ത് കളിക്കണ്ടേ, എന്നെ പ്രണയിക്കണ്ടേ? അതിന് കഥാകൃത്ത്‌ നിര്‍ത്തിയല്ലേ പറ്റു" അവള്‍ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി "വെല്‍കം ടു റിയാലിറ്റി"

പക്ഷെ ഹേ കഥാകൃത്തെ, നിങ്ങളെന്നെ അറിയും, ഞാന്‍ ഒരു വായനക്കാരന്‍ മാത്രമല്ല നിങ്ങളുടെ കഥാപാത്രം കൂടിയാണ്. നിങ്ങളുടെ കഥകളിലൂടെ അനേകം തവണ വേഷം കെട്ടി മരിച്ച ഒരുവന്‍. നിങ്ങള്‍ പോലുമറിയാതെ നിങ്ങളുടെ കഥാപാത്രങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചും, വെറുത്തും കാമിച്ചും ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം നീണ്ടു നില്‍കുന്ന ഒരു ജനന മരണ പ്രക്രിയ. ഒരു വായനക്കാരനെന്ന നിലയില്‍ അതെന്റെ കര്‍മ്മമായിരിക്കാം. പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ പോലുമറിയാതെ ജീവിച്ചു നിങ്ങളുടെ തൂലിക അവസാന വാക്കെഴുതിത്തീരുമ്പോള്‍ അറ്റുപോകുന്ന നിങ്ങള്‍ പോലും സൃഷ്ടിക്കാത്ത നിങ്ങളുടെ കഥയിലെ മുഖ്യ കഥാപാത്രം കൂടിയല്ലേ ഞാന്‍, ഈ ഞാന്‍... ഈ വായനക്കാരന്‍. അടുത്ത കഥയില്‍ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ എനിക്കും ഒരു ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഭാഗം ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ തരില്ലേ?

മര്‍ത്ത്യന്‍